การฝึกทหารในยุคนี้เน้นหลักการอย่างเดียว ขอแค่ฝึกไม่ตาย ก็ฝึกกันจนตายไปข้าง
ฝึกอย่างมีหลักวิชาเหรอ?
ไม่มีหรอก
บางครั้งแม้แต่ครูฝึกเองก็ยังต้องคลำทางเอาตอนฝึก
เพราะงั้นเกิดอุบัติเหตุขึ้นบ้างก็ไม่แปลก
“รอบที่ 36 อีกนิดเดียว”
หูจั้วกัดฟันวิ่งต่อไปบนลู่วิ่ง
ความเร็วของหูจั้วไม่ได้รั้งท้ายสิบคนสุดท้าย ขอแค่รักษาความเร็วระดับนี้แล้ววิ่งต่อให้ครบก็พอ
ใกล้จะวิ่งครบอยู่แล้ว แต่ดันมาเกิดเรื่องเอาตอนนี้
คนที่วิ่งอยู่ข้างหน้าหูจั้วสะดุดขาซ้ายตัวเอง แล้วพุ่งหน้าคะมำลงไปทั้งตัว
สมัยนี้ยังไม่มีลู่วิ่งยาง สนามฝึกก็ไม่ได้ปรับพื้นให้เรียบ เป็นแค่ทางกรวดเส้นหนึ่งเท่านั้น
เห็นอีกฝ่ายกระแทกพื้นแล้ว หูจั้วแค่มองก็รู้สึกเจ็บแทน
แต่โหลวกั๋วเฉียงกลับไม่ได้สั่งหยุด แถมยังชี้หน้าคนที่ล้มแล้วด่า “ตายหรือยัง?”
“ถ้ายังไม่ตายก็ลุกขึ้นมาวิ่งต่อให้ข้าเดี๋ยวนี้”
หูจั้วมองคนคนนั้นพยายามลุกขึ้นจากด้านหลัง พอวิ่งโซเซไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นอีกฝ่ายกุมท้องแล้วล้มลงอีกครั้ง
แบบนี้ไม่ปกติแล้ว
เมื่อกี้ล้มลงไป อย่างมากก็แค่แขนกับหัวเข่ากระแทกพื้น
ยังไงก็ไม่น่าจะต้องกุมท้อง
หรืออวัยวะภายในจะกระเทือน?
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ถือว่าฉุกเฉิน อาจถึงขั้นคร่าชีวิตได้ในไม่กี่นาที
หูจั้วรีบวิ่งเข้าไปหาอีกฝ่าย
ยังไม่ทันได้ย่อตัวลงตรวจ คนคนนั้นก็อาเจียนออกมาหนึ่งคำ
น้ำย่อยที่อาเจียนออกมาเป็นสีเหลืองปนสีน้ำตาลจาง ๆ