บางคนแค่ไม่ถนัดแสดงออก วิธีทำงานก็ตรงไปตรงมาและค่อนข้างหุนหัน
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขามีปัญหา
ทางด้านนี้ หัวหน้าหมวดส่งปืนให้หูจั้วแล้วก็เดินจากไปตามลำพัง
ส่วนเผิงจื้อหมิงใช้ศอกสะกิดหูจั้วอีกครั้ง ก่อนถามต่อว่า “นายคิดว่าก่อนหน้านี้หัวหน้าหมวดจงใจเล่นงานนายหรือเปล่า?”
“ไม่ใช่หรือไง?”
“ไม่ใช่อยู่แล้ว”
เผิงจื้อหมิงส่ายหน้าแล้วพูดต่อ “ถ้าเขาจงใจเล่นงานนาย แล้วเขาจะได้อะไร?”
“อยู่ในกองทัพ จะเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีนั้นไม่ได้หรอก”
“นายร่างกายแข็งแรง ความสามารถเฉพาะทางก็ดี เดี๋ยวก็เป็นที่สนใจเอง”
“ฉันเดาว่าที่เขาทำแบบนั้นก็เพราะอยากให้นายขายหน้า จะได้จำขึ้นใจ”
“หัวหน้าหมวดตอนฉันเป็นทหารใหม่มีคำพูดหนึ่งที่ชอบพูดอยู่บ่อย ๆ”
“คำพูดอะไร?” หูจั้วถามแทรกอย่างสงสัย
เผิงจื้อหมิงแสยะยิ้ม “พอสุขสบายมานานแล้ว ใช้หมัดพูดให้รู้เรื่องยังได้ผลกว่าพูดด้วยปาก”
“ตอนฉันเพิ่งเข้ากองทัพ ถ้าทหารใหม่คนไหนมีนิสัยดื้อรั้นขึ้นมานิดหน่อย หัวหน้าหมวดไม่พูดไร้สาระกับพวกเราหรอก เดินเข้ามาก็ซัดก่อนเลย”
“ระหว่างฝึกตามปกติ ถ้าทำอะไรได้ไม่ดีก็โดนซัดก่อนเหมือนกัน”
“เพราะงั้นอย่าคิดว่าหัวหน้าหมวดกำลังหาเรื่องนาย”
“เขาแค่ใช้วิธีของตัวเองทำให้นายจำขึ้นใจ”
“เอาละ”
“พอแค่นี้ก่อน ไว้เมื่อนายมองตัวเองเป็นทหารจริง ๆ แล้ว นายจะเข้าใจทุกอย่างเอง”
“เอาปืนพกมาให้ฉันก่อน ฉันจะสอนวิธีใช้ให้”
‘แกร๊ก ๆ ๆ แชะ!’