เมื่อถูกถาม หูจั้วยังตอบคำถามได้ดีในตอนแรก
แต่คำถามมีมากเกินไป ถามต่อกันไม่หยุด ไม่นานหูจั้วก็เริ่มรำคาญ
อีกทั้งชายชรายังไม่พ้นช่วงอันตราย จึงเหลือไว้เพียงผู้อาวุโสจูซึ่งเป็นแพทย์ทหาร ส่วนคนอื่น ๆ ถูกไล่ออกไปอีกครั้ง
“นายยังอ่านรายงานแพทย์แผนตะวันตกออกด้วยหรือ?”
พอห้องผู้ป่วยว่างลง เซี่ยมู่ชิงก็เริ่มหาเรื่องหูจั้วทันที
หูจั้วเองก็ไม่เกรงใจ ตอกกลับไปว่า “เจ้าดูถูกผู้ใดกัน?”
“ข้าจบแพทย์แผนตะวันตกมาอย่างถูกต้อง”
“ไม่เหมือนเจ้า ใบประกาศนียบัตรก็ใช้เงินซื้อมา”
“เจ้าต่างหากที่ซื้อใบประกาศนียบัตรมา!”
เซี่ยมู่ชิงตะโกนอย่างโมโห
“จริงหรือ?”
“เช่นนั้นก็เอาหลักฐานมาแสดงสิ”
“เจ้า...ข้า...”
เซี่ยมู่ชิงยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ จะให้นางพิสูจน์อย่างไรล่ะ
ใบจบการศึกษาจะพกติดตัวไว้ได้อย่างไร
“หึ!”
หูจั้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “นี่ มีอะไรกินไหม?”
“ข้าหิวแล้ว”
“ข้าชื่อเซี่ยมู่ชิง ไม่ได้ชื่อนี่”
เซี่ยมู่ชิงตะโกนอย่างโมโหอีกครั้ง แต่ก็ยังหยิบกล่องข้าวเหล็กสองใบเดินไปหาหูจั้วอย่างว่าง่าย
“ฉันซื้อมาเมื่อตอนเย็น แต่เย็นชืดแล้ว”
“ไม่เป็นไร”
“มีอะไรให้กินก็พอ”
ตอนนี้หูจั้วหิวจนท้องกิ่วจริง ๆ
มื้อกลางวันก็ไม่ได้กิน เอาแต่หิวมาจนถึงตอนนี้
ตอนนี้อย่าว่าแต่อาหารเย็นชืดเลย ต่อให้บูดแล้วเขาก็กินลง
หูจั้วจัดการข้าวในกล่องใบหนึ่งหมดในไม่กี่คำ
ขณะที่กำลังจะหยิบกล่องที่สอง เซี่ยมู่ชิงก็อดไม่ได้ พึมพำเสียงเบาว่า “หมูเอ๊ย!”