คำถามของเซี่ยมู่ชิงฟังดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไร
หูจั้วไม่คิดจะถนอมน้ำใจนาง จึงสวนกลับทันทีว่า “ใบจบของเจ้าใช้เงินซื้อมาใช่หรือไม่?”
“ของเจ้าน่ะสิที่ใช้เงินซื้อมา!”
เซี่ยมู่ชิงโต้กลับอย่างโมโห
หูจั้วขี้เกียจเถียงกับนาง จึงเปลี่ยนเรื่องว่า “ด่านนี้ผ่านไปได้ชั่วคราวแล้ว”
“แต่ 12 ชั่วโมงต่อจากนี้สำคัญมาก”
“ถ้าผู้เฒ่าประคองอาการให้คงที่ได้ ปัญหาที่เหลือก็คงไม่มากแล้ว”
“เพราะงั้น...”
หูจั้วพูดพลางหันไปมองเฉินโจว “เพราะงั้น วันนี้ผู้การเฉินคงกลับไม่ได้แล้ว”
“ไม่เป็นไร”
“เดี๋ยวข้าจะโทรไปบอกหน่วยฝึกอบรมเอง”
“เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้”
หูจั้วพยักหน้า จากนั้นก็ยืดเส้นยืดสาย ก่อนบอกนายแพทย์ทหารผู้อาวุโสจูว่า “ข้าเหนื่อยนิดหน่อย”
“ขอไปนอนพักบนโซฟาข้าง ๆ สักครู่”
“ช่วยดูอาการผู้เฒ่าให้ที ถ้ามีอะไรผิดปกติก็เรียกข้า”
“ได้ ฝากไว้กับข้าเอง”
นายแพทย์ทหารผู้อาวุโสจูตบอกตัวเองรับปาก
ที่จริงตอนนี้เขามีข้อสงสัยหลายอย่างอยากขอคำชี้แนะจากหูจั้ว
แต่พอเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของอีกฝ่าย เขาก็เลือกที่จะรู้กาลเทศะ
ตอนนี้หูจั้วเหนื่อยจริง ๆ
แม้เวลารักษาจะกินเวลาไปแค่ราวสองชั่วโมง แต่ตลอดช่วงนั้นประสาทของหูจั้วตึงเครียดอย่างหนัก
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังใช้วิธีตรวจภายในคอยติดตามสภาพร่างกายของผู้เฒ่ามาโดยตลอด ตอนนี้จึงรู้สึกเหมือนใช้มันมากเกินไป
หูจั้วรู้สึกว่าสมองแทบจะระเบิดอยู่แล้ว
“คร่อก~”
“……”