ทางโรงพยาบาล หูจั้วถูกตื๊อจนหมดทางไปจริง ๆ
ช่วงบ่ายเขาไปบรรยายหนึ่งคาบ
เนื้อหาที่สอนต่อยอดจากแนวทางรักษาชายชรา รวมถึงข้อเสนอแนะเกี่ยวกับแผนการรักษาในระยะต่อไป
ในการบรรยายมีทฤษฎีแพทย์แผนจีนอยู่มาก จริง ๆ แล้วหลายคนฟังไม่เข้าใจด้วยซ้ำ
แต่เรื่องนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับหูจั้ว
ฟังไม่เข้าใจก็เป็นเรื่องของคนอื่น อย่างน้อยสิ่งที่เขาสอนก็เป็นเนื้อหาเน้น ๆ ทั้งนั้น
เช้าวันที่สาม
ในที่สุดหูจั้วกับเฉินโจวก็ออกจากโรงพยาบาล
ทางโรงพยาบาลอยากรั้งหูจั้วไว้
ถึงขั้นเสนอเงื่อนไขดี ๆ เพื่อดึงดูดเขา ทั้งโยกย้ายตำแหน่ง เปิดคลินิกผู้เชี่ยวชาญ และจัดสรรบ้านให้ทันทีที่เข้าทำงาน
แต่เฉินโจวปฏิเสธแทนไปหมด
ตั้งแต่เมื่อวาน เฉินโจวก็ทำตัวเหมือนแม่ไก่หวงลูก หูจั้วไปไหนเขาก็ตามไปด้วย
กลัวว่าหูจั้วจะถูกแย่งตัวไป
อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนพาหูจั้วออกมา ถ้ากลับไปคนเดียว เขาจะอธิบายกับหน่วยงานอย่างไร
แต่ตัวหูจั้วเองก็ไม่ได้คิดจะออกจากกองบัญชาการตำรวจติดอาวุธอยู่แล้ว
เขาอยู่ที่กองบัญชาการมาสามเดือนกว่า อย่างน้อยก็เริ่มคุ้นเคยกับที่นี่แล้ว
วันดี ๆ ยังรออยู่ข้างหน้า ไม่เห็นจำเป็นต้องรีบเปลี่ยนไปอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่
ระหว่างทาง เฉินโจวหันไปเหลือบมองเบาะหลังรถ ตอนนี้มีของวางกองเต็มไปหมด
ของเหล่านี้หลายชิ้นเป็นของขวัญหรูหราที่ไม่ค่อยพบเห็นในประเทศ
ตอนออกมา ชายชราแทบจะยัดของทุกอย่างที่คนอื่นเอามาเยี่ยมตอนเขานอนโรงพยาบาลใส่รถจนหมด