ผ่านไปกว่าสามชั่วโมง รถก็กลับมาถึงกองบัญชาการตำรวจติดอาวุธมณฑลหนาน
หลังส่งเฉินโจวลงจากรถ หูจั้วก็กลับไปที่หน่วยฝึกอบรม
รถเพิ่งจอด โหลวกั๋วเฉียงก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามา
“หูจั้ว!”
“สองวันนี้นายไปทำภารกิจลับอะไรกับผู้บังคับการกัน?”
“ไปตรวจรักษาคนแก่คนหนึ่งมา”
“เบาะหลังมีของฝากที่เขาให้มา”
“นายให้คนยกลงมา แล้วแบ่งของที่แบ่งได้ไปเลย”
“ฉันไปฉี่ก่อน อั้นจนจะแย่อยู่แล้ว”
หูจั้วเปิดประตูลงจากรถ แล้วรีบวิ่งไปทางห้องน้ำทันที
โหลวกั๋วเฉียงชะโงกมองเบาะหลัง
โอ้โห
เบาะหลังอัดแน่นไปด้วยผลไม้สด ผลไม้กระป๋อง กาแฟ ช็อกโกแลต และของอีกสารพัด
ผลไม้สดหลายอย่างเป็นชนิดที่เขาไม่รู้จักด้วยซ้ำ
โหลวกั๋วเฉียงเอื้อมมือหยิบผลไม้ลูกยาวสีเหลืองงอ ๆ ออกมาลูกหนึ่ง เช็ดกับเสื้อสองทีแล้วก็ยัดเข้าปากทันที
กัดไปคำหนึ่ง
ฝาดชะมัด
“ถุย!”
“นี่มันอะไรกัน?”
“ทำไมรสชาติแย่ขนาดนี้”
โหลวกั๋วเฉียงถุยอยู่สองสามครั้ง บ้วนของในปากทิ้ง แล้วแลบลิ้นพร้อมทำหน้าเหยเก
“หัวหน้าโหลว ทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ?”
“แอบกินของอีกแล้วเหรอ?”
ตอนนั้นเอง เฉินเผิงกับเหลียงเฟยก็วิ่งเข้ามา
โหลวกั๋วเฉียงกลอกตา รีบหุบลิ้นกลับเข้าไป แล้วฝืนกลืนรสฝาดในปากลงคอ “หูจั้วเพิ่งกลับมา บอกว่าผู้บังคับการพาไปตรวจรักษาคนมา”
“อีกฝ่ายให้ของฝากมาเพียบเลย”
“นี่ไง!”
“พวกนายเคยเห็นผลไม้แบบนี้ไหม?”
“อร่อยสุด ๆ หวานด้วย”