เดิมทีหวังเส้าฮวาก็ตั้งใจจะจัดการเรื่องนี้กันเองภายในจริง ๆ
ยังไงเสีย เรื่องในครอบครัวก็ไม่ควรแพร่งพรายออกไป
แต่เขาไม่คิดว่าคู่หูของตัวเองจะเด็ดขาดถึงขนาดนี้
ทว่าในเมื่อพูดออกไปแล้ว อีกทั้งหลังจากเลขาธิการพรรคประจำอำเภอพูดจบก็เดินไปหาโทรศัพท์
ถ้าเขากล้าขัดขวาง ไม่แน่ว่าคนอื่นจะสงสัยเอาว่าตัวเขาเองก็มีเรื่องสกปรกเหมือนกัน
“เอาเถอะ!”
โหลวกั๋วเฉียงรู้สึกหมดสนุกอยู่บ้าง
นาน ๆ ทีจะได้รับคำสั่งให้มาจัดการเรื่องวุ่นวาย เดิมทีเขายังคิดว่าจะเล่นสนุกต่ออีกสักหน่อย
ใครจะคิดว่าพวกเสื้อเชิ้ตขาวจากอำเภอหนานผิงจะมาถึงสำนักงานเยาวชนที่ส่งลงชนบทไม่นานหลังจากเขามาถึง
พอพวก ‘หน่วยดับไฟ’ กลุ่มนี้มา โหลวกั๋วเฉียงก็รู้แล้วว่าจากนี้คงไม่มีอะไรให้เล่นอีก
แต่สุดท้ายแล้ว คนตัดสินใจก็ไม่ใช่เขา
“น้องสาว ระบายอารมณ์พอหรือยัง?”
“ถ้ายังไม่หายโกรธ พวกพี่จะพาไปก่อเรื่องต่อที่อื่นก็ได้นะ”
“ไม่ต้องห่วง วันนี้ต่อให้ทำฟ้าอำเภอหนานผิงเป็นรู ก็ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องเธอหรอก”
“ไม่เอาแล้วค่ะ ไม่เอาแล้ว”
หูชิงชิงรีบโบกมือพลางส่ายหน้า
แม้เธอจะไม่รู้จักคนเสื้อเชิ้ตขาวตรงหน้าสักคน แต่ดูจากท่าทางก็รู้ว่าเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง
หูชิงชิงมีการศึกษาไม่สูงนัก แต่ก็เข้าใจดีว่าประชาชนไม่ควรต่อกรกับเจ้าหน้าที่ ตอนนี้เธอแทบอยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
“งั้นก็ดี!”
“ในเมื่อน้องสาวของพวกเราบอกว่าไม่เอาแล้ว วันนี้ก็พอแค่นี้”
“เฮ้ย!”
โหลวกั๋วเฉียงสะบัดหน้าไปทางหวังเส้าฮวา “นายพูดเองว่าจะรายงานผลการจัดการให้กองบัญชาการของเรารู้”