เขตหอพักเดี่ยวในนิคมครอบครัวของค่ายทหาร
ในหอพักของจ้าวเสี่ยวกวงมีเตียงสองชั้นสี่หลัง รวมเป็นหกที่นอน แต่มีทหารอยู่หกนาย เตียงที่ว่างสองเตียงนั้นทางค่ายทหารจัดเตรียมไว้ให้เป็นที่พักชั่วคราวสำหรับครอบครัวที่มาเยี่ยม
เวลานี้พวกเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จและนอนลงบนเตียง เสี่ยวเฉินพลิกตัวไปมาหลายตลบจนในที่สุดก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า
“พอคิดว่าแม่หญิงในฝันกลายเป็นภรรยาของผู้นำลู่ไปแล้ว ใจผมมันก็ปวดหนึบยังไงไม่รู้...”
“ใช่เลย แล้วเมื่อไหร่จะถึงคิวพวกเราบ้างนะ”
“ที่สำคัญผู้นำลู่ยังเอาแต่เรียกนางว่าสาวขี้เหร่ๆ ทุกวี่ทุกวัน ไม่รู้เขาไม่พอใจอะไรอีก”
“พี่ลู่ก็แค่ปากแข็ง ตอนนี้คงเข้าสู่วังวนความสุข กอดภรรยางดงามราวนางฟ้านอนหลับไปแล้ว!”
“อิจฉาจริงๆ!”
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
ระหว่างที่ลู่เจ๋อหมิงเดินไปยังหอพักของจ้าวเสี่ยวกวง เมื่อผ่านหอพักเดี่ยวแห่งหนึ่ง ก็เห็นฟู่จื้อหย่วนเพิ่งซักเสื้อเชิ้ตเสร็จและกำลังตากอยู่ด้านนอก
พอลู่เจ๋อหมิงคิดถึงที่เวินอี้ลงมือเย็บเสื้อผ้าให้เขาด้วยตัวเองอีกครั้ง และตอนกินข้าวเย็นก็คอยแต่คีบกับข้าวให้เวินอี้ไม่หยุด ก็พลันมีโทสะ
เวินอี้ไม่ใช่คนไม่มีมือไม่มีแขน ต้องให้เขาคีบให้ด้วยรึ?
คิดได้ดังนั้น ลู่เจ๋อหมิงก็ถอยหลังไปซ่อนตัวอยู่ที่มุมกำแพง...
สิบกว่านาทีต่อมาเขาจึงปรากฏตัวที่หอพักของจ้าวเสี่ยวกวง
คนทั้งหกในหอพักพอเห็นทหารหกนายในชุดเครื่องแบบ ก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมาทันที
จ้าวเสี่ยวกวงเอ่ยว่า
“พี่ลู่ นี่ก็ดึกดื่นแล้ว ไม่ไปอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้ มาหาพวกเราได้ยังไง?”
“ใช่เลยพี่ลู่ พี่สะใภ้ตัวหอมนุ่มนิ่ม ไม่น่ามองกว่าพวกเราที่เป็นลูกผู้ชายกำยำหรือ?”