"พี่จื้อหย่วนโกรธอะไรคะ? ยังไงเราสองคนก็จะหย่ากันอยู่แล้ว อีกอย่างเขากับเสี่ยวชิงก็เป็นคู่กันมาตั้งแต่แรก"
เวินอี้กลับปลอบฟู่จื้อหย่วนเสียเอง
พวกเขามาถึงตัวเมืองตอนเจ็ดโมงครึ่งพอดี
พวกเขาซื้อปาท่องโก๋กับเกี๊ยวน้ำที่ร้านข้าวแล้วตรงไปที่ร้านเสื้อผ้า
ทั้งสามคนมาถึงหน้าร้าน มองดูหน้าร้านที่ตกแต่งหรูหราไฮโซเกินระดับ ส่งเสียงทึ่งเป็นเสียงเดียวกัน
ตระกูลอู่นี่สมกับเป็นตระกูลพ่อค้าหลวง การรับรู้และความไวต่อธุรกิจไม่ธรรมดาเลย
ร้านนี้ในเมืองปักกิ่งทั้งหมดนับว่าเป็นร้านแรกที่มีระดับขนาดนี้
เห็นเวินอี้พวกเขามา อู่ชิงอวี่ก็วิ่งออกมารับของในมือเธอทันที:
"พี่สาว ฉันถือเอง!"
"พี่สาวดูสิ แต่งร้านแบบนี้พอใจไหม?"
เวินอี้อดไม่ได้ที่จะตบไหล่อู่ชิงอวี่ที่ดูมั่นอกมั่นใจ:
"อืม ไม่เลว พี่ไม่มองผิดคนจริง ๆ"
ใบหน้าหล่อเหลาของอู่ชิงอวี่ "วูบ" ขึ้นสีแดงฉาน
"รีบเข้ามากินอาหารเช้าเถอะ เดี๋ยวจะได้เปิดร้านทำงานกัน"
ฟู่จื้อหย่วนเดินเข้าไปดูในร้านรอบหนึ่งแล้วตะโกนบอกที่ประตู
พวกเขากินอาหารเช้าเสร็จตอนแปดโมงกว่า วันนี้เป็นวันแรกของวันหยุดไหว้พระจันทร์ คนในเมืองออกมาเดินซื้อของกันมากมาย
พ่อลูกตระกูลอู่วันนี้ใส่เสื้อผ้าใหม่กันทุกคน อู่หนานเฉิงดูเวลาฤกษ์เปิดร้านไว้อย่างดี พอถึงเวลาอู่ชิงอวี่ก็ถือประทัดออกไปจุดหน้าประตู
เสียงประทัดดังดึงดูดผู้คนมามุงดูจำนวนมากในพริบตา
อู่ชิงอวี่เลียนแบบคำกล่าวเปิดของพี่สาวเมื่อวันก่อนอย่างมีแบบมีแผน ประกาศข่าวดีของร้าน