“แล้วก็ซูถงเป็นเด็กที่ฉันรับเลี้ยงมา เธออยู่ในทะเบียนบ้านของฉัน หลังจากหย่าแล้วฉันจะพาเธอไปด้วย แต่อีกไม่กี่วันนี้เธอคงต้องอาศัยอยู่ที่คุณนี่ก่อน แต่คุณวางใจเถอะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ ของฉันเก็บเรียบร้อยแล้ว”
เวินอี้พูดด้วยท่าทีที่ดี ทว่าไม่รู้ทำไม ใบหน้าคมคายของลู่เจ๋อหมิงกลับยิ่งดำคล้ำขึ้นเรื่อย ๆ
เขาอยากจะถามเธอว่า ที่รีบร้อนจะหย่าแบบนี้ เป็นเพราะฟู่จื้อหย่วนหรืออู่ชิงอวี่กันแน่?
แต่มารยาทที่ดีที่ถูกปลูกฝังมาบอกเขาว่า ตอนนี้เวินอี้พูดจาดี ท่าทีก็ดี เขาไม่อาจเป็นฝ่ายระเบิดอารมณ์ก่อนได้
ดังนั้น เขาจึงเก็บกดโทสะในใจ ดึงเก้าอี้มานั่งตรงหน้าเธอ:
“สหายเวินอี้ คุณคิดว่าการหย่าเป็นเรื่องง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?”
“การแต่งงานของเรามันทหารนะ ต้องยื่นคำขอขึ้นไปข้างบน คุณจะหย่าตามอำเภอใจได้ยังไง?”
เวินอี้: ??????
“ฉันรู้อยู่แล้ว! ก็เลยมาคุยกับคุณไง คุณก็แค่ยื่นคำร้องไปยังผู้บังคับบัญชาเอง…”
“อีกอย่าง ก่อนหน้านี้เราไม่ได้ตกลงกันไว้แล้วหรือ?”
ลู่เจ๋อหมิงก็นึกย้อนขึ้นมาทันทีถึงคำพูดที่เขาพูดไปตอนทะเลาะกับเธอทางโทรศัพท์ครั้งนั้น
เขาบอกว่า ใครไม่ยอมหย่าก็เป็นหมา แต่ครั้งนั้นเธอด่าเขาในโทรศัพท์ได้ดุเดือดและเจ็บแสบมาก เธอเป็นคนพร่ำพูดแต่เรื่องจะหย่า ส่วนเขาแค่โต้กลับไปส่ง ๆ
ครั้งนั้น ที่เธอโกรธหนักขนาดนั้นก็เพราะเขาสั่งให้กักตัวเธอไว้หลายวัน!
“ครั้งนั้นเราเรียกว่าตกลงกันหรือ? เห็น ๆ กันอยู่ว่าเถียงกันไม่ใช่หรือ?”
ลู่เจ๋อหมิงอดทนถามกลับ