“พี่หนิวรอง ท่านจำข้าไม่ได้จริง ๆ หรือ”
เมื่อได้เห็นชาวบ้านเหล่านี้ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น เวินอี้จับผมตัวเองม้วนเป็นเปียสองข้างแบบขนมเปี๊ยะ ยิ้มให้ทุกคน
“ใช่แล้ว!”
“เจ้าคือเสี่ยวเถาฮวา!”
“โอ้โห! เสี่ยวเถาฮวากลับไปอยู่บ้านพ่อเศรษฐีแล้วก็ไม่เหมือนเดิมจริง ๆ ดูสิ ตอนนี้ดูทันสมัยแค่ไหน!”
ชาวบ้านต่างไม่อยากจะเชื่อว่าสาวสวยราวกับดาราหนังตรงหน้าคือเสี่ยวเถาฮวาที่เดินออกจากหมู่บ้านของพวกเขาไป
ฟู่จื้อหย่วนพูดพลางยิ้มจาง ๆ
“อะไรเสี่ยวเถาฮวากัน! ตอนนี้เขาชื่อเวินอี้ พวกท่านเรียกนางว่าเสี่ยวอี้ก็พอ!”
“ดูสายตาข้าเอาเถอะ ข้านึกว่านางฟ้าลงมาจากสวรรค์มาแต่งกับจอหงวนของหมู่บ้านเราเสียอีก ที่แท้ก็เสี่ยวเถาฮวานี่เอง!”
พี่หนิวรองเกาหัวอย่างเขิน ๆ พลางพูด
“เสี่ยวอี้… เสี่ยวอี้กลับมาแล้วหรือ”
เวลานี้เอง เสียงหญิงชราเปี่ยมตื่นเต้นพร้อมเสียงสะอื้นดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังฝูงชน
เวินอี้มองลอดผ่านกลุ่มคน เห็นหญิงชราผมดอกเลา ผิวคล้ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นได้ในพริบตา
นี่คือมารดาบุญธรรมของนาง ซึ่งก็คือมารดาแท้ ๆ ของฟู่จื้อหย่วน ฉือเหยี่ยวเหนียง!
ฉือเหยี่ยวเหนียงเห็นเวินอี้ น้ำตาไหลพราก ยื่นมือทั้งสองที่ทั้งหยาบกร้านมาจับมือเวินอี้
เวินอี้ก้มมอง มือของยายชรานางเต็มไปด้วยร่องรอยที่ถูกกาลเวลาทำร้าย
“ท่านแม่ ข้าคือเสี่ยวอี้เอง ข้ากลับมาเยี่ยมท่านแล้ว”
คำพูดของเวินอี้เพิ่งหลุดจากปาก ยายชราก็ดึงแขนเวินอี้แล้ว “ฮือ ๆ ๆ” ร้องไห้ออกมากะทันหัน
จากนั้น ยายชราตบลงบนแขนของเวินอี้ทีหนึ่ง
“ยัยเด็กขี้แพน แค่จากไปก็เจ็ดแปดปี เจ้าไม่มีเวลากลับมา ก็เขียนจดหมายมาสักฉบับไม่ได้หรือ เจ้าคิดจะให้แม่เป็นห่วงจนตายหรือไง”