เมื่อวานลู่เจ๋อหมิงขับรถทหารตามที่อยู่บ้านเก่าของฟู่จื้อหย่วนซึ่งคัดลอกมาจากแผนกทะเบียนประวัติบุคลากร
คราวนี้เขาโกรธจริง ๆ
เดิมทีเขาคิดจะใช้ช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์พูดคุยกับเวินอี้ดี ๆ แต่ไม่คิดว่าเธอจะพูดจาไม่ทันเสร็จก็ไปกับฟู่จื้อหย่วนเสียแล้ว
นึกว่าเขาตายไปแล้วหรือไง?
ลู่เจ๋อหมิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห พอเห็นลู่เหยี่ยนโจวที่นั่งเบาะข้างคนขับก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นมา
เด็กคนนี้ไม่รู้ไปเหมือนใคร มักจะก้มหน้างุด เชื่อฟัง เงียบขรึม สายตาดุดันอยู่เสมอ
ถ้าเขาไม่ถาม เด็กคนนี้ก็จะไม่พูดจาราวกับเป็นใบ้ตลอดไป
ลู่เจ๋อหมิงกวาดสายตามองเขาอย่างรวดเร็ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า
“เมื่อเช้านี้แม่ลูกหนีไป ลูกทราบไหม?”
ลู่เหยี่ยนโจวพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ
ลู่เจ๋อหมิง: ...
บ้าที่สุด เจ้าเด็กเวรร้ายนี่ รู้ว่าแม่จะไปก็ไม่รู้จักฉุดไว้ หรือไม่ก็ไปบอกเขาก็ยังดี!
ลู่เจ๋อหมิงมองลูกชาย แทบจะพูดอะไรไม่ออกด้วยความสลดใจ
ผ่านไปเนิ่นนาน ลู่เหยี่ยนโจวก็อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า
“น้องซินอี๋อยากกินซี่โครงหมู พวกเราไปกันอย่างนี้แล้ว น้องจะโกรธนะ!”
ลู่เจ๋อหมิง: ...
แม่ลูกก็หนีไปกับคนอื่นแล้ว ลูกยังมีกะจิตกะใจไปสนใจว่าซินอี๋ได้กินซี่โครงหมูหรือไม่ได้กินอีกหรือ?
“ซินอี๋ขาดซี่โครงหมูไปมื้อเดียว ไม่ถึงตายหรอก!”
ลู่เจ๋อหมิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์
แต่ถ้าแม่ลูกไม่กลับมา ลูกก็จะกลายเป็นเด็กไม่มีแม่แล้ว
ลู่เหยี่ยนโจวอย่างนี้ยิ่งทำให้ลู่เจ๋อหมิงโกรธอย่างไม่มีเหตุผล
ทว่ากว่าจะขับรถไปถึงต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งวัน หากโกรธอย่างนี้จริง ๆ ลู่เจ๋อหมิงรู้สึกว่าตัวเองคงถูกเด็กคนนี้ทำให้หัวใจวายตายเสียก่อน