“พี่ลู่ นั่นลูกชายนายไม่ใช่เหรอ ฉันเห็นเขาตาแดง ๆ วิ่งออกจากหน่วยแพทย์ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
จ้าวเสี่ยวกวงตะโกนบอกพลางวิ่งตาม
ลู่เจ๋อหมิงมองแผ่นหลังของลูกชายตัวเอง
“ไอ้หนุ่มตัวโตอย่างเขาจะมีอะไร”
ยิ่งกว่านั้น เขาเพิ่งวิ่งออกมาจากห้องของเสี่ยวชิง จะมีอะไรได้
เสี่ยวชิงจะยอมให้เขาถูกทำให้เสียใจงั้นหรือ
จ้าวเสี่ยวกวงคิดแล้วก็จริง ทั้งเขตทหารใครบ้างไม่รู้ว่าเสี่ยวชิงดูแลลู่เหยี่ยนโจวดีกว่าท่านผู้นำลู่ดูแลลูกชายตัวเองเสียอีก
หลังจากเหล่าทหารวิ่งเสร็จ ต่างคนต่างเช็ดเหงื่อทยอยแยกย้ายกันไป เสี่ยวชิงถึงค่อย ๆ เดินออกมาจากหน่วยแพทย์
เธอยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ลู่เจ๋อหมิงด้วยตัวเอง ลู่เจ๋อหมิงรับมาซับเหงื่ออย่างเคยชิน
“พี่เจ๋อหมิง วันมะรืนก็ไหว้พระจันทร์แล้ว วันนี้เราไปบ้านตระกูลลู่ด้วยกันเถอะนะ”
ลู่เจ๋อหมิงฟังแล้วก็จริง เขากลับมาแล้วยังไม่ได้ไปเยี่ยมพ่อแม่เลย อีกอย่างใกล้วันไหว้พระจันทร์แล้ว เป็นวันรวมญาติพร้อมหน้าพร้อมตา
“ก็ได้ เดี๋ยวฉันกลับไปถามเวินอี้ก่อน ถึงเวลาค่อยไปพร้อมกัน”
ลู่เจ๋อหมิงยื่นผ้าเช็ดหน้าคืนให้เสี่ยวชิง แล้วก้าวเท้ายาว ๆ มุ่งไปทางนิคมครอบครัว
เขาจะพาเวินอี้ไปฉลองไหว้พระจันทร์ที่บ้านพ่อแม่ คราวนี้เธอคงไม่เอ่ยปากขอหย่าอีกต่อไปแล้วกระมัง
อีกอย่าง เริ่มตั้งแต่วันนี้ผู้นำค่ายทหารต่างก็พักร้อน ใบคำร้องขอย่าก็ไม่มีใครรับเรื่อง
เสี่ยวชิงมองแผ่นหลังของลู่เจ๋อหมิงที่เดินจากไป ในแวบหนึ่งโกรธจนดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมา
ที่เธอบอกให้เขาไปบ้านตระกูลลู่ ก็เพื่อจะได้อยู่ตามลำพังกับเขา ใครใช้ให้เขากลับไปถามความเห็นของเวินอี้กัน
เรื่องระหว่างเขากับลู่เจ๋อหมิง ต้องถึงขั้นให้เวินอี้อนุญาตด้วยหรือ