บุรุษผู้สูงศักดิ์เอ๋ย!
อาสะใภ้คนโตปากไว รีบเข้ามาอธิบายต่อหน้าลู่เจ๋อหมิงทันที
“พ่อหนุ่ม เสี่ยวอี้ถูกพ่อพี่จื้อหย่วนเก็บมาได้ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านตอนอายุสามขวบ ก่อนอายุสิบเจ็ดพ่อแม่พี่จื้อหย่วนเป็นคนเลี้ยงดูนางมาจนโต!”
ลู่เจ๋อหมิง: ……
ถ้าอย่างนั้น……
นางกับฟู่จื้อหย่วน……ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบนั้นหรือ?
พอคิดได้ดังนั้น ลู่เจ๋อหมิงรู้สึกว่าก้อนอิฐในอกพลันสลายหายไปเกินครึ่ง!
อาสะใภ้คนโตเห็นลู่เจ๋อหมิงยืนเหม่อลอย ก็รู้ทันทีว่าพ่อหนุ่มคนนี้เข้าใจผิดอะไรไป
ดังนั้น อาสะใภ้คนโตจึงหันไปบ่นกับเวินอี้ว่า
“แล้วเจ้านี่ก็ใช่ย่อย เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกสามีของเจ้าบ้างล่ะ? ดูสิ เข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว!”
เวินอี้ถึงได้รู้ตัวว่าแท้จริงแล้วที่ลู่เจ๋อหมิงโวยวายใหญ่โตและโกรธจนเป็นเรื่องเป็นราวก็เพราะเรื่องนี้!
นางมีชีวิตมาสองชาติ ไม่เคยคบหากับชายใดหรือแต่งงานมาก่อน จะไปเข้าใจอะไรพวกนี้ได้
พอคิดว่าลู่เจ๋อหมิงสงสัยตนกับฟู่จื้อหย่วน เวินอี้ก็โกรธจนกระโดดลงจากเตียง ใช้นิ้วจิ้มหน้าเขาแล้วพูดอย่างขุ่นเคืองว่า
“ดีนะเจ้าลู่เจ๋อหมิง ข้าไม่ทวงถามเรื่องระหว่างเจ้ากับเสี่ยวชิงก่อน เจ้ากลับมาระแวงข้ากับพี่จื้อหย่วนก่อนงั้นสิ?”
“เรื่องอะไรที่ยังไม่ทันถามให้ชัดเจนก็ฟาดงวงช้างใส่คนอื่น โดยไม่ฟังหัวดำหัวแดง เจ้ารู้ไหมนี่เรียกว่าอะไร? เรียกว่าทำตามอำเภอใจ ดื้อรั้น!”
ลู่เจ๋อหมิงถูกนางจิ้มอกไปพลาง มองริมฝีปากเล็กที่ขยับไม่หยุดเพราะความขุ่นเคือง ถึงตอนนี้แม้จะถูกดันให้ล่าถอยไปเรื่อยๆ แต่เขากลับไม่โกรธแล้ว