เมื่อเห็นไอ้ชาตินี้ที่บีบให้เธอต้องเอนตัวไปข้างหลัง มือทั้งสองค้ำยันไว้ด้านหลังอย่างทุลักทุเล เวินอี้ก็พลันเดือดดาลขึ้นมาในทันใด
“ลู่เจ๋อหมิง!”
เธอตะโกนชื่อเขาด้วยความโกรธจัดพลางยื่นเท้าออกไปข้างหนึ่ง ถีบใส่หน้าอกของลู่เจ๋อหมิงเต็มแรง
ก่อนสิ้นลมเธอเคยเป็นยอดฝีมือเทควันโด แม้จะทิ้งร้างไปมากหลังจากข้ามภพมา แต่แรงถีบนี้ก็มากพอให้คนรับไม่ไหวอยู่ดี
เสียง “ปัง” ทุ้มต่ำดังขึ้นกลางอกของลู่เจ๋อหมิง เขารู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจก่อน จากนั้นก็ถูกถีบจนเซถอยหลังไปหลายก้าว
“ลู่เจ๋อหมิง กล้าดียังไง!”
เสียงเตือนของเวินอี้ดังขึ้นอีกครั้ง ลู่เจ๋อหมิงยืนหยัดมั่นคงแล้ว
คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงที่ดูอ่อนแอปวกเปียกคนนี้จะมีแรงมากถึงเพียงนี้!
ลู่เจ๋อหมิงหรี่ตามองแล้วก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง:
ผู้หญิงคนนี้ช่างท้าทายขีดจำกัดของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
มองเห็นอันตรายที่ฉายชัดบนใบหน้าของเขา เวินอี้ขยับตัวลึกเข้าไปในเตียงอุ่นอย่างไม่รู้ตัว ฝีมือของเธอพอใช้กับคนธรรมดาทั่วไปได้ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนอย่างลู่เจ๋อหมิงที่ผ่านสนามรบมาแล้ว คงจะยังไม่พอ
ลู่เจ๋อหมิงฉวยโอกาสนี้พลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ กลับไปอยู่ในท่าเดิมที่ก้มลงมอง
น้ำเสียงของเขาถึงจะไม่ดัง แต่กลับหนักแน่นอย่างยิ่ง เขาพูดทีละคำอย่างช้า ๆ ว่า:
“ถ้าอย่างนั้นลองดูก็แล้วกัน ว่าฉันจะกล้าหรือไม่!”
ที่เขาไม่ทุบตีฟู่จื้อหย่วนให้ตายหรือพิการก็ให้เกียรติพวกนั้นมากพอแล้ว
เวินอี้รู้ว่าเขาพูดแล้วก็ทำได้จริง เธอป้องกันได้ครั้งคราว แล้วจะป้องกันเขาไปตลอดชีวิตได้หรือ?