ในห้องมีเพียงแสงตะเกียงริบหรี่
เวินอี้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าลู่เจ๋อหมิงอดไม่ได้ที่จะหันหน้ามองลงมายังเขา
ภายใต้แสงสลัว เขาอยู่ในเครื่องแบบทหารสีเขียวขี้ม้าระดับผู้นำลู่ที่ดูสง่างาม ทว่าเวลานี้ไม่ได้ดูเคร่งขรึมเหมือนสองสามวันก่อนที่เพิ่งกลับมาถึงค่ายทหาร เสื้อนอกของเครื่องแบบทหารเปิดอ้าอยู่เพราะเพิ่งต่อยกับฟู่จื้อหย่วน เสื้อเชิ้ตสีเขียวอ่อนปลดกระดุมสองเม็ดอย่างไม่ใส่ใจ ยามยืนอยู่ตรงหน้าเธอให้ความรู้สึกกดดันอย่างหาใครเทียบ
แต่ตอนนี้ เขานั่งลงต่ำกว่า ฝ่ามือคู่นั้นเรียวยาวแต่ทรงพลัง แม้แต่ข้อนิ้วก็งดงามถึงขีดสุด
เมื่อมองลงมาจากด้านบน สิ่งแรกที่เห็นคือเส้นผมดกดำหนา มีปอยผมปรกลงมาเล็กน้อย ช่วยเสริมให้ความเข้มแข็งของเขาอ่อนโยนขึ้น
จากนั้นคือคิ้วที่เหมือนภูเขาไกลโพ้นสีเขียวคล้ำและลึกล้ำ เขาหรี่ตาลงเพื่อทายาให้มือตัวเอง เปลือกตาสองชั้นพับลงเบาๆ ทำให้หางตาเรียวและโค้งขึ้นเล็กน้อย ตรงหางตายังมีปานนางงามจางๆ อยู่จุดหนึ่ง ไม่น่าแปลกใจเลยที่เวลามองมาที่เธอจะชวนให้ใจเต้นแรง
ใบหน้าด้านซ้ายยังประทับรอยฝ่ามือชัดเจน รอยนั้นไม่ทางใดก็ต้องชัดเจนอยู่แล้ว เธอตบสองทีลงที่ด้านเดียวกันหมด กลับทำให้เหล็กกล้าผู้ทรหดนี้ดูอ่อนแองดงามอย่างประหลาด
มองลงไปอีก... เธออดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองกระดูกไหปลาร้าครึ่งข้างที่เปลือยเปล่าอย่างแข็งแรงและเซ็กซี่ของเขา...
เขารู้ตัวหรือเปล่าว่าความรู้สึกที่ปกปิดเพียงครึ่งแบบนี้ยั่วยวนที่สุด?
นี่คือผู้ชายที่เธอเคยนอนด้วย?