เวินอี้พบว่าไอ้ผู้ชายชั่วคนนี้ปากมันได้มาจากแม่ของเขาจริง ๆ ไม่ยอมเสียเปรียบให้ใครแม้แต่คำเดียว
เธอต้องการหย่ากับเขาอย่างจริงใจ ถึงได้ไม่อยากเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับเขา
ถ้าเธออยากใช้ชีวิตกับเขาต่อไปจริง ๆ คงต้องฉีกปากเส็งเคร็งนี่ให้แหลก
พอเห็นเวินอี้ไม่เสียดสีเขาต่อ ลู่เจ๋อหมิงก็คิดว่าเธอต้องนึกถึงเรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อนแล้วรู้สึกผิด เลยหันไปมองเธอ พร้อมทำสีหน้าเหมือนจะบอกว่า คราวนี้ไม่มีอะไรจะพูดแล้วล่ะสิ
เวินอี้เก็บกดโทสะในใจ มองว่าเขากินใกล้เสร็จแล้ว จึงให้แม่กับอาสะใภ้คนโตเก็บโต๊ะ
เวินอี้นั่งลงริมเตียงอุ่น มองลู่เจ๋อหมิงที่ยังนั่งอยู่บนเตียงอุ่น แล้วพูดอย่างจริงจัง:
"ลู่เจ๋อหมิง พอดีญาติข้างแม่ฉันก็อยู่กันครบ มาคุยเรื่องหย่ากันอีกทีเถอะ!"
ลู่เจ๋อหมิงหันขวับมามองเธอ:
ที่แท้เธอไม่ได้หมดคำพูด แต่กำลังครุ่นคิดว่าจะหย่ากับเขายังไง?
ทำไมเธอถึงหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาอีกได้?
นี่มันพลิกหน้าพลิกหลังไร้เยื่อใยชัด ๆ
"วันนั้นฉันพูดชัดเจนแล้ว ถ้านายไม่พอใจเงื่อนไขที่ฉันให้ ก็บอกมาได้เลย ฉันทำได้เมื่อไหร่ จะพยายามตอบตกลง"
ถึงบางครั้งเธอจะหลงเสน่ห์หน้าตาเขา แต่เธอไม่ได้อยากใช้ชีวิตกับเขาต่อจริง ๆ
ดังนั้นเธอไม่ถือสาเรื่องที่เขาทอดทิ้งเธอไม่ถามไถ่ตลอดเจ็ดปี ทั้งไม่เอาความเรื่องเขาเสี่ยวชิงในอดีต และไม่อยากคิดเล็กคิดน้อยกับที่เขาสั่งขังเธอในคุก
คิดถึงที่เขาใช้ผลงานดีเด่นขั้นพิเศษแลกใบอนุญาตทดลองกิจการช่วยชีวิตเธอครั้งหนึ่ง ถึงยังอยากคุยหย่ากับเขาอย่างใจเย็น