เหลือบมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ยังไม่ทันจางจากสีแดงระเรื่อ รวมถึงความอวบอัดแน่นสะดุดตาเป็นครั้งสุดท้าย ลู่เจ๋อหมิงก็รีบถอยออกไป
เขาดันมองตรงนั้นอีกแล้ว ต้องรีบเผ่น ก่อนจะโดนตบเพิ่มอีกฉาด
พอเจ๋อหมิงออกไปแล้ว เวินอี้ก็รีบใช้มือพัดวี อากาศช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงที่หนาวจนน้ำค้างกลายเป็นน้ำแข็งแท้ ๆ ทำไมถึงได้ร้อนขนาดนี้กันนะ?
เจ๋อหมิงเพิ่งออกมาได้ไม่นาน อาสะใภ้คนโตกับฉือเหยี่ยวเหนียงก็หิ้วอ่างใบใหญ่เข้ามาในบ้าน
"ลูกเขยผู้สูงศักดิ์เอ๋ย มากินข้าวพร้อมคุณชายน้อยของบ้านคุณเร็วเข้า ทางภูเขาลำบาก พวกคุณขับรถมาตลอดทางคงเหนื่อยแย่เลย!"
ฉือเหยี่ยวเหนียงพูดไม่คล่องแคล่วเท่าอาสะใภ้คนโต แต่นั่นคืออาการของแม่ยายมองลูกเขย ยิ่งมองก็ยิ่งรักใคร่
ถึงแม้ว่าหนุ่มน้อยคนนี้ยืนอยู่ตรงนั้นจะดูสง่างาม เย็นชา และองอาจน่าเกรงขาม แต่เขาดีกับเสี่ยวอี้อย่างเห็นได้ชัด
สมัยนี้จะมีสตรีคนไหนตบหน้าสามีของตัวเองต่อหน้าธารกำนัล? ในบ้านนอกบ้านล้วนถือผู้ชายเป็นใหญ่!
เสี่ยวอี้ตบหน้าเขาไปฉาดหนึ่งต่อหน้าคนอื่น หนุ่มน้อยคนนี้กลับไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ
พอเข้าบ้านแล้ว เสี่ยวอี้ก็ถูกเขาดุด่าเสียจนเกือบเงยหน้าไม่ขึ้น แต่เขากลับไม่โต้แย้งสักประโยคเดียว
พวกเขาคิดว่าเขาแบกเสี่ยวอี้กลับไปเพื่อปิดประตูอบรมสั่งสอน แต่ก็เป็นเสี่ยวอี้ฝ่ายเดียวที่ลงมือตีเขา เขาไม่ได้แตะต้องเสี่ยวอี้แม้แต่นิ้วเดียว
ชายดีงามที่มีทั้งอำนาจวาสนาและให้เกียรติภรรยาถึงเพียงนี้ ต่อให้ใช้โคมส่องหาก็หาไม่ได้เลยนะ!
ฉือเหยี่ยวเหนียงจับมือลู่เจ๋อหมิงฉุดไปทางเตียงอุ่นของห้องตะวันตก:
"ลูกเขย มาเร็ว นั่งกินบนเตียงอุ่น!"
ลู่เจ๋อหมิงหิวมากจริง ๆ แล้ว ระหว่างทางที่เร่งมาที่นี่ เขาแทบไม่ได้กินอะไรเลย ถ้าไม่กลัวลูกชายหิว เขาคงไม่ยอมเข้าร้านอาหารด้วยซ้ำ