เวินอี้รู้ว่าแม่หวังดี แต่เธอตั้งใจจะหย่ากับเขาแล้ว จึงไม่อยากมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกแม้แต่น้อย
เธอไม่กล้าหักหน้าแม่ แต่ลู่เจ๋อหมิงไม่เคยมีหน้ามีตาในสายตาเธอเลย
ดังนั้น เธอจึงชี้ไปที่ประตูด้วยท่าทีเย็นชา พลางพูดกับลู่เจ๋อหมิงว่า
“อย่าทำเป็นไม่เข้าใจภาษาคน ฉันก็ไม่อยากพูดอะไรให้มันแรงไปกว่านี้ ประตูอยู่ตรงนั้น รีบๆ ไสหัวไปซะ!”
ทุกคน: ……
ตอนนี้ต่างก็เต็มไปด้วยสีหน้าลำบากใจ
ลู่เจ๋อหมิงมองเธอด้วยท่าทีอึดอัด ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนอารมณ์เร็วแทบพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ แถมยังไม่ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย
แต่จะให้เดินจากไปแบบนี้ เขาก็ไม่ยอม ตั้งแต่ขับรถออกมา จุดประสงค์ของเขาก็คือไล่ตามภรรยาคืนดี
ตอนนั้นเขาตัดสินใจแล้วว่าถ้าจำเป็นต้องมัดก็จะมัดเธอกลับไป
ใครจะรู้ว่าเธอแค่กลับบ้านเกิด!
สุดท้ายกลับถูกเธอบีบให้ต้องตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชเช่นนี้…
แต่…เขาคือใคร? แค่บัญชาการทหารนับหมื่นยังง่ายดาย จะมาแก้ปัญหาเล็กๆ แค่นี้ไม่ได้เชียวหรือ?
เมื่อเห็นว่าลู่เจ๋อหมิงยังคงนิ่งเฉย เวินอี้จึงหยิบไม้ที่ใช้งัดหน้าต่างข้างประตู (แบบที่พันจินเหลียนใช้) ชี้ไปที่ประตูด้วยสีหน้าเย็นชา
“ไสหัวไป!”
“อ้าย!”
จู่ๆ ลู่เจ๋อหมิงก็ตอบรับด้วยท่าทีดีเยี่ยม
ฟู่จื้อหย่วนทนดูต่อไปแทบไม่ไหว แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไร
ตอนที่ลู่เจ๋อหมิงเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็แสดงสีหน้าไร้เดียงสาและน้อยอกน้อยใจขึ้นมาทันที หันกลับมากอดแขนฉือเหยี่ยวเหนียงไว้แน่น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น
“แม่…”
ฉือเหยี่ยวเหนียง: ??????
“อ้าว!”
เวินอี้: ??????