เมื่อรู้ว่าคืนนี้พวกเขาจะต้องนั่งรถไฟกลับ อู่ชิงอวี่ก็แอบไปที่ห้างสรรพสินค้าและซื้อของมากมายกลับมา
เขาวางห่อขนมกองใหญ่ไว้ตรงหน้าเวินอี้
“พี่สาว พวกพี่ต้องนั่งรถไฟตั้งกว่าวัน ผมซื้อของให้พี่กินระหว่างทางนะครับ”
ตอนนี้เขาหาเงินได้แล้ว จึงอยากตอบแทนพี่เวินอี้บ้างเล็กน้อยตามกำลัง
“โอ๊ย น้องชิงอวี่ นี่ต้องใช้เงินตั้งเท่าไหร่กันแน่”
ฟู่จื้อหย่วนมองของกองโต ทั้งอาหารกระป๋องที่หายากในยุคนี้ ขนมเถาซู ลูกอมนม น้ำอัดลม ไก่รมควันโกวป่างจื่อ และอีกสารพัด รวมแล้วอย่างน้อยก็ต้องสิบกว่าหยวน
เด็กคนนี้ใช้เงินเปลืองจริง ๆ
“ของที่น้องชิงอวี่ซื้อ พวกนายก็เอาไปเถอะ อีกอย่างมีถงถงด้วย จะได้กินกันบนรถไฟ”
เวินอี้ไม่ปฏิเสธ ฟู่จื้อหย่วนถือของ แล้วทั้งสามก็ออกจากร้านใหม่ มุ่งหน้าไปสถานีรถไฟเมืองปักกิ่ง
ในยุคนั้นยังไม่มีจุดตรวจสัมภาระ แค่ซื้อตั๋วแล้วรอถึงเวลาเช็กตั๋วก็เข้าชานชาลาได้เลย
โชคดีที่ช่วงนี้ไม่ใช่ฤดูร้อนที่นักศึกษากลับมหาวิทยาลัย คนขึ้นรถไฟจึงไม่มาก
ก่อนหน้านี้ฟู่จื้อหย่วนนั่งรถไฟทีไรก็ซื้อแต่ตั๋วนั่งตลอด แต่เวินอี้ไม่อยากทนลำบาก จึงออกเงินซื้อตั๋วนอนสองใบ
ซูถงยังเด็ก ตัวเล็ก ยังไม่ถึงเกณฑ์ต้องซื้อตั๋ว
เมื่อทั้งสามขึ้นรถไฟ ซูถงเพิ่งเคยนั่งเป็นครั้งแรก เธอตื่นเต้นจนไม่ยอมนอน มองแสงไฟในเมืองที่วิ่งผ่านหน้าต่าง