"กลับมาแล้ว ผู้อำนวยการเฟิง เอารายงานยอดขายสองเดือนนี้มาให้ฉันดูหน่อย"
เวินอี้เดินมาถึงห้องทำงานผู้จัดการโรงงาน นี่คือห้องทำงานส่วนตัวของเธอ
ผู้อำนวยการเฟิงรีบนำรายงานสองแผ่นมา ถอนหายใจพลางพูดว่า
"ยอดขายเดือนที่แล้วยังพอใช้ได้ แต่เดือนนี้แย่มาก ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของเดือนก่อนเลย"
เวินอี้ยิ้มอย่างจนใจ
"เป็นเรื่องปกติ ช่วงนี้กำลังเปลี่ยนฤดูจากหน้าร้อนเป็นใบไม้ร่วง เสื้อผ้าหน้าร้อนขายไม่ออกแล้ว"
นี่คือเหตุผลที่เธอรีบกลับมา
ตอนนี้ยังเป็นยุคที่กลุ่มประชาชนคอมมูนกำลังเฟื่องฟู การปฏิรูปและเปิดประเทศยังไม่เริ่ม ทุกคนต่างคิดแต่จะหากินกับหม้อข้าวใบใหญ่
แม้แต่โรงงานเสื้อผ้าและหมวกรองเท้าดาวแดงแห่งนี้ก็เป็นของรัฐ
เมื่อเจ็ดปีก่อนตอนที่เธอเพิ่งข้ามมิติมาใหม่ ๆ นั่นมันถึงขั้นมื้อเช้ากินแล้วไม่มีมื้อต่อไปเลย
เธอถูกสองตระกูลเวินและลู่ทอดทิ้งไว้ที่หมู่บ้านหยางซู่ ในฐานะทายาทตระกูลนักธุรกิจและผู้ประกอบการหญิงจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เธอไม่เคยลำบากถึงขั้นนั้นมาก่อน
เพราะเธอเป็นคุณหนูนายทุนของสกุลเวินที่ถูกส่งลงหมู่บ้านหยางซู่ แรกเริ่มในหมู่บ้านจึงส่งงานที่ยากและเหนื่อยที่สุดให้เธอ
หลังจากที่เธอกับลู่เจ๋อหมิงกลิ้งกันในทุ่งข้าวโพด เพราะชาติก่อนนั้นทุพโภชนาการอย่างหนักจนเวียนหัวไปทั้งวัน ต่อมาเหอหลินเข้ามาโยนทะเบียนสมรสให้แผ่นหนึ่ง จากนั้นเธอก็ถูกทอดทิ้งอีกครั้ง
ตอนนั้นเธอยังไม่รู้ว่าตนเองตั้งครรภ์ แค่รู้สึกว่านอนเท่าไรก็ไม่พอ มึน ๆ งง ๆ ไปทั้งตัว
ที่อยู่ของเธอคือเพิงวัว ทุกวันฟ้ายังไม่สว่าง แตรเรียกไปทำงานของหน่วยผลิตก็ดังขึ้นแล้ว พอได้ยินเสียง ไม่ว่าร่างกายจะรู้สึกแย่แค่ไหนก็ต้องลากสังขารอันหนักอึ้งไปทำงานไร่นา