“ลูก! ไม่ต้องกลัว พ่อยกโทษให้แล้ว จะโกรธลูกได้ยังไง”
ดวงตากลมโตของลู่เหยี่ยนโจวเบิกกว้างด้วยความงุนงงในทันใด
พ่ออุ้มเขาตอนกลางคืน แถมยังถอดเสื้อทหารคลุมให้ โดยไม่รังเกียจว่าเขาจะทำเสื้อเปื้อนสกปรก?
หรือว่าพ่อเองก็ไม่ได้รังเกียจเขามากขนาดนั้น?
ลู่เจ๋อหมิงเอื้อมมือไปขยี้หัวลูกชายเบา ๆ
“นั่งดี ๆ พ่อจะออกรถแล้ว เดี๋ยวอยากกินอะไร พ่อพาไปกินที่ร้าน”
ลู่เหยี่ยนโจวนั่งนิ่งบนเบาะข้างคนขับ ใบหน้าขึ้นสีเรื่อ แต่ก็ยังไม่ส่งเสียงใด ๆ
ลู่เจ๋อหมิงถอนหายใจอยู่ในใจ คิดว่าตลอดหลายปีมานี้ตนช่างละเลยลูกชายคนนี้เสียจริง ไม่น่าแปลกใจที่ลูกไม่ค่อยสนิทสนมด้วย
ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน ยังไงตอนนี้เขาก็มีเวลาเหลือเฟือ
สองพ่อลูกทานอาหารเช้าเสร็จ ก็ขับรถต่อไป เพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อคืนขับผิดเส้นทางมาไกลถึงกว่าแปดสิบกิโลเมตร
วันนี้เมื่อลงจากทางหลวง มุ่งหน้าไปยังบ้านเกิดของฟู่จื้อหย่วน มองดูทางดินเล็ก ๆ ที่ขรุขระ ลู่เจ๋อหมิงก็ยิ่งรู้สึกขุ่นเคืองใจ
ถนนห่วย ๆ แบบนี้ ช่างทำร้ายรถทหารของเขาจริง ๆ
ต่อให้เป็นรถดีแค่ไหน พอมาถึงทางแบบนี้ ก็ต้องช้ากว่าเกวียนเทียมวัวเสียอีก
ตอนนี้ความเร็วลดลงจนต่ำมาก สองพ่อลูกโยกเยกคลอนแคลนไปตามแรงกระแทกของรถ
ลู่เจ๋อหมิงไม่เข้าใจเลย ว่าฟู่จื้อหย่วนมันดียังไง! ถึงขนาดที่เวินอี้ยอมตามมันมายังถิ่นทุรกันดารห่างไกลแบบนี้?
เขาลู่เจ๋อหมิงมีทั้งอำนาจทั้งบารมี แพ้ฟู่จื้อหย่วนตรงไหนกัน?
คิดมาถึงตรงนี้ ลู่เจ๋อหมิงก็อดร้อนรุ่มในใจไม่ได้อีกครั้ง
“ฟู่จื้อหย่วนไปหาที่บ้านบ่อยไหม”
เขาเอ่ยถามขึ้นมาโดยไม่ทันยั้งใจ