บทเรียน
เวินอี้มองดูสีหน้าลำพองใจของลู่เจ๋อหมิงแล้วแทบตาค้างด้วยความโกรธ
แต่ฉือเหยี่ยวเหนียงยังอยู่ตรงนี้ คอยจับมือเธอไว้และพูดปลอบ
ลู่เจ๋อหมิงสาวเท้ากว้างมุ่งหน้าไปยังเรือนตะวันออก
ในหมู่บ้านห่างไกลและล้าหลังเช่นนี้ แม้แต่การจุดตะเกียงน้ำมันก็ยังเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย
ส่วนใหญ่พอมืดค่ำ แต่ละบ้านก็จะปิดประตูเข้านอนกันแล้ว
มีเพียงตอนที่บัณฑิตอย่างฟู่จื้อหย่วนกลับมาถึงจะยอมจุดกันสักครั้ง
ดังนั้น พอเรือนตะวันออกไร้ผู้คน ตะเกียงน้ำมันก็ถูกอาสะใภ้คนโตยกออกไปทันที
หลังจากลู่เจ๋อหมิงเข้าไปในเรือนตะวันออก ก็มืดสนิท เมื่อปิดประตู เขาก็อดไม่ได้ที่จะชูมือทำท่าทางด้วยความสะใจ
“แม่เสือสาว...”
จากนั้นก็หมุนตัวชี้ไปที่ประตูห้อง
“หมูๆ”
เสร็จแล้วก็คลำทางไปนอนแผ่บนเตียงอุ่น
ในที่สุดก็ไม่ต้องถูกไล่แล้ว
เมื่อเห็นลู่เจ๋อหมิงเข้าไปในเรือนตะวันออก เวินอี้ก็คว้าไม้พลองเตรียมจะตามเข้าไป
ฉือเหยี่ยวเหนียงรีบมายืนขวางหน้าเธอ
“ลูกจะทำอะไรน่ะ จะให้ผัวลูกพักผ่อนดีๆ สักหน่อยไม่ได้หรือไง”
เวินอี้ “...”
ลู่เจ๋อหมิงนี่ช่างเอาอกเอาใจแม่กับอาสะใภ้ได้เร็วเหลือเกิน นับว่าเป็นพวกเจ้าเล่ห์จริงๆ
เธอเองก็ไม่อยากทำให้แม่กับอาสะใภ้โกรธ ถึงแม้ว่าแม่จะเป็นคนเลี้ยงดูเจ้าของร่างเดิม อาสะใภ้เป็นคนช่วยชีวิตเจ้าของร่างเดิม แต่ตอนนี้เธอใช้ร่างกายของเจ้าของร่างเดิม พวกท่านก็คือญาติของเธอ เธอจึงไม่อาจขัดหน้าพวกท่านได้
ดังนั้นเวินอี้จึงยิ้ม ก่อนจะหยิบตะเกียงน้ำมันที่ดับแล้วมาจุดที่ไส้ตะเกียงที่ยังติดไฟอยู่