พอเวินอี้เดินออกไป ลู่เจ๋อหมิงก็ทรุดตัวลงทันที เขาเอามือทั้งสองข้างยันพื้นไว้ หอบหายใจดังสนั่น
ฟู่จื้อหย่วนมองอาการออดอ้อนราวกับคนป่วยของเขาแล้วก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า:
“เอาล่ะ เลิกแกล้งได้แล้ว ออกไปแล้วนะ”
ลู่เจ๋อหมิงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าซีดเซียว:
“พี่กับเวินอี้ไม่ใช่พี่น้องกันจริง ๆ เหรอ?”
ทำไมทั้งคู่ถึงได้บอกว่าเขาแกล้ง?
เมื่อกี้เขาแค่แกล้งเพื่ออยู่ต่อหลอกแม่ไปตาหนึ่งเท่านั้น นอกนั้นเขาไม่ได้แกล้งเลยสักนิด!
ฟู่จื้อหย่วนกวาดตามองเขา:
“ลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันเถอะ! น้ำร้อนที่ลูกชายนายต้มให้!”
“เจ้าเวินอี้นี่นะ! โชคดีจริงที่มีลูกชายดีแบบนี้”
ลู่เจ๋อหมิงข่มความเจ็บแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน:
“ก็ลูกฉันเหมือนกัน!”
นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกชายต้มน้ำร้อนให้เขา ลู่เจ๋อหมิงรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมาทันที
จากนั้นเขาก็มองฟู่จื้อหย่วนผู้ทรงอิทธิพลอยู่ไม่น้อยแล้วพูดว่า:
“พี่ใหญ่ ให้พี่อาบก่อนไหม?”
“ลูกนายต้มน้ำให้ นายอาบก่อนเถอะ อีกอย่างนายเป็นแขกนะ”
ลู่เจ๋อหมิงยกแขนขึ้นพาดไหล่ฟู่จื้อหย่วน:
“สมกับเป็นพี่ใหญ่ของฉัน! วันนี้น้องทำไม้ทำมือกับพี่...ขอโทษด้วยนะ”
ฟู่จื้อหย่วนยิ้มอย่างปล่อยวาง:
“เลิกพูดจาซึ้งกินใจนักเลย รีบอาบเร็ว!”
ลู่เจ๋อหมิงก็เริ่มถอดเสื้อนอกของเครื่องแบบทหารออกทันที
ฟู่จื้อหย่วน: …
เขากะว่าจะให้มันล้างแค่เท้า ไม่นึกเลยว่ามันจะเช็ดตัวก่อน?
“พวกนายที่เป็นทหารนี่รักสะอาดกันขนาดนี้เลยเหรอ?”
ลู่เจ๋อหมิงถอดเสื้อเชิ้ตและเสื้อกล้ามออก เปลือยท่อนบนแล้วใช้มือวักน้ำสบัดตัวไปพลางพูดว่า: