ตอนที่ลู่เจ๋อหมิงยื่นมือไปรับผ้าขนหนู หน้าอกเขาก็เจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง
บาดแผลที่เคยได้รับบาดเจ็บนั้นเดิมก็แค่ปวดร้าวจาง ๆ แต่วันนี้ถูกเวินอี้ถีบเข้าให้ ทั้งยังเอาไม้กระทุ้งอีกสองที เลยปวดร้าวรุนแรงขึ้นมาก
ฟู่จื้อหย่วนเดินตามเวินอี้ออกไปนอกบ้าน แต่ไม่นานเขาก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง:
“นี่คือยาแก้อักเสบที่ข้าเอามาจากหน่วยแพทย์ เจ้ากินไปเสียสองสามเม็ด ระวังอย่าออกแรงหนักอีกช่วงนี้ เศษสะเก็ดระเบิดมันฝังลึกเข้าไปในเนื้อแล้วยังอักเสบอีก เจ้าต้องระวังตัวหน่อย”
ลู่เจ๋อหมิงกินยาแล้ว มองเครื่องแบบทหารที่ไม่ได้ซักมาหลายวัน พลางเอ่ยกับฟู่จื้อหย่วนว่า:
“ท่านพี่ เครื่องแบบทหารข้าจะเหม็นอับแล้ว ท่านให้ข้ายืมเสื้อตัวใหม่นั่นสักวันได้หรือไม่”
เวินอี้นี่ช่างน่าหงุดหงิดนัก ตัดเสื้อใหม่ให้ทุกคน แต่กลับไม่มีของเขา!
“อยากใส่ก็ใส่เสื้อเก่าของข้า เสื้อใหม่ไม่ให้ยืม”
ฟู่จื้อหย่วนตอบอย่างไม่เกรงใจ
พอนึกถึงเสื้อตัวนั้น ฟู่จื้อหย่วนก็อารมณ์เสีย เสื้อดี ๆ กลับถูกไอ้เด็กเกเรบางคนทำให้ตะเข็บปริออกมา นั่นเป็นเสื้อตัวแรกที่เสี่ยวอี้ตัดให้เขา เป็นเสื้อใหม่ตัวเดียวที่เขาได้มาในรอบห้าปี
ลู่เจ๋อหมิง: ……
“ไม่ให้ยืมก็ไม่ยืม ใส่เสื้อเก่าก็ได้”
ฟู่จื้อหย่วนล้วงเอาเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีดำที่ใส่เป็นประจำออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้เขา:
“ข้ามีแค่ชุดเดียวที่เหลือเฟืออยู่นี่ อย่าทำเสียล่ะ”
พอมีเสื้อผ้าเปลี่ยน ลู่เจ๋อหมิงก็ใช้น้ำร้อนซักเครื่องแบบทหารของตนจนหมด
ครั้นฟู่จื้อหย่วนอาบน้ำเสร็จ เป่าตะเกียงน้ำมันแล้วเอนกายลงในผ้าห่ม ลู่เจ๋อหมิงกลับพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ
ดังนั้น ในค่ำคืนที่มืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือ เขาจึงอดไม่ไหวเอ่ยกับฟู่จื้อหย่วนว่า: