ฟู่จื้อหย่วนถูกปลุกขึ้นมาทั้งที่ยังงัวเงีย:
“เช้าตรู่ยังงี้ นายจะทำอะไรน่ะ?”
“พี่ ไปข้างนอกกับผมหน่อย”
ฟู่จื้อหย่วนที่อารมณ์ดีลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าแล้วเดินตามลู่เจ๋อหมิงออกมา ตอนทั้งสองก้าวออกจากบ้าน ก็เห็นลู่เหยี่ยนโจวที่ตาบวมแดงออกมาด้วย
ลู่เจ๋อหมิงมองตาของลูกชายด้วยความประหลาดใจ
“เป็นอะไรไปลูก?”
ดูท่าทางเหมือนร้องไห้มาทั้งคืน
ลู่เหยี่ยนโจวส่ายหัว นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
ลู่เจ๋อหมิง: ……
“พ่อกับอาน้า จะขับรถออกไปซื้อของ ลูกอยากไปด้วยไหม”
พอได้ยินว่าพ่อจะพาไปด้วย เขาก็รีบพยักหน้าทันที
ทั้งสามขึ้นรถ ฟู่จื้อหย่วนอดถามไม่ได้:
“นี่นายจะไปไหนน่ะ?”
“พี่ ผมเห็นแม่กับอาสะใภ้คนโต เลี้ยงคนในหมู่บ้าน มีแต่ผักใบหญ้าเต็มไปหมด พี่ช่วยบอกทางหน่อย ผมจะไปซื้อเนื้ออะไรนิดหน่อย”
“โอ้โฮ! งั้นฉันต้องขอบคุณนายแทนคนทั้งหมู่บ้านเลย”
“พี่กับผมน่ะ ใครเป็นใครกันล่ะ?”
ลู่เจ๋อหมิงขับรถ พูดอย่างไม่ยี่หระ
ฟู่จื้อหย่วนมองภูเขาเขียวขจีสูงตระหง่านรอบด้าน แล้วถอนหายใจเบาๆ:
“ดูสิ แถวนี้มีแต่ภูเขาใหญ่แบบนี้ทอดยาวเป็นพันกิโลเมตร จะพูดอะไรที่ไม่กลัวนายหัวเราะนะ ตั้งแต่ฉันจำความได้จนถึงตอนนี้ ที่บ้านได้กินเนื้อรวมกันไม่ถึงสามมื้อ”
“ที่นี่มันจนจะแย่! ที่ดินก็น้อย ต้องพึ่งฟ้าพึ่งฝน แต่ทุกปีภาษีอาหารก็ต้องส่งเท่าๆกับอำเภออื่น จะขาดไปชั่งเดียวก็ไม่ได้ ชาวบ้านแม้จะรัดเข็มขัดแค่ไหน แต่ละปีก็ยังส่งภาษีอาหารไม่พอ”
“ข้าวปลาไม่พอให้อิ่มท้อง ไก่ที่หน่วยผลิตเลี้ยงไว้ พอถึงฤดูใบไม้ร่วงทุกปีก็ถูกคนมาเก็บภาษีอาหารจากข้างบนจับเอาไปหมด…”