ยามนี้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านที่พอจะขยับตัวได้ก็มาช่วยกันที่ลานบ้านตระกูลฟู่
เห็นมีทั้งเนื้อและผักสด ข้าวสารแป้งขาวล้วนเป็นของดี ทุกคนในหมู่บ้านยิ้มกันจนปากแทบจะหุบไม่ลง
เวินอี้หัวเราะพูดคุยไปพร้อมกับล้างผักกับชาวบ้าน ลู่เหยี่ยนโจวที่ปกติเงียบขรึมค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้เวินอี้ แล้วแย่งงานในมือของเธอไปทำเงียบ ๆ
ลู่เจ๋อหมิงเป็นผู้ป่วยและเป็นผู้มีพระคุณใหญ่ ทุกคนจึงไม่ยอมให้เขาลงมือช่วย เขาจึงนั่งอยู่บนม้าหินตรงประตู มองดูใบหน้าที่ดำกร้านซื่อตรงแต่เผยรอยยิ้มจริงใจของผู้คนเหล่านั้น
จริง ๆ แล้วเขาก็อยากไปหาเวินอี้นะ แต่ตั้งแต่เมื่อคืนที่เธอยกเรื่องหย่าขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็ไม่ยอมให้สีหน้าที่ดีกับเขาเลย เขาจึงไม่ยอมเข้าไปทำให้เธอรำคาญอีก
ผู้คนพูดคุยหัวเราะกัน ต่อมาก็มีคนถามขึ้นว่า
"นี่ คนบ้านฉางซาน ลูกสาวจื้อซินของพวกเจ้าไปไหนเสียล่ะ? ครึ่งค่อนวันแล้วยังไม่เห็นหน้าเลย"
อาสะใภ้คนโตพลางทำงานในมือพลางตอบว่า
"พาเด็กหญิงเสี่ยวอี้ไปเล่นบนเขาแล้ว เด็กนั่นขยันจริง ๆ คงจะได้กลับมากินของที่เขาทำเสร็จแล้วล่ะ"
"ว่ากันตามจริงนะ ข้าเห็นจื้อซินแล้วก็นึกถึงเสี่ยวอี้เมื่อก่อน ดูเสี่ยวอี้ตอนนี้เถิด งดงามขึ้นมากเพียงใด ต่อไปจื้อซินของพวกเจ้าก็คงไม่อัปลักษณ์ดอก ดูจากจื้อหย่วนก็พอรู้"
"ใช่แล้ว คนบ้านฉางซาน เรื่องที่จื้อซินของพวกเจ้าไปเรียนที่อำเภอเป็นอย่างไรบ้าง?"
อาสะใภ้คนโตยิ้มขม ๆ
"จะไปเรียนอะไรกันเล่า! ไม่ต้องพูดถึงอำเภอ แค่ในตำบล แต่ละวันต้องเดินทางไปโรงเรียนถึงสองชั่วโมงกว่าบนทางภูเขา ค่าเทอมปีหนึ่งก็สองหยวนแล้วนะ? ถ้าจะไปอำเภอจริง ๆ จะต้องใช้เงินเท่าไหร่กัน? บ้านเรายากจนปานนี้ จะไปหาเงินมากมายจากที่ไหน? อีกอย่าง เด็กหญิงคนหนึ่ง จะไปเรียนให้มันได้อะไรกัน?"