อันที่จริงเมื่อครู่ นางก็นึกถึงการนำสมุนไพรในภูเขาออกไปขายข้างนอกเหมือนกัน แต่ที่นี่หนึ่งคือทางภูเขาเดินยาก สองในเมืองพวกนางก็ไม่มีเส้นสาย แถมยังหาช่องทางขายไม่เจอ ถ้าหากลู่เจ๋อหมิงสามารถเป็นตัวกลางเชื่อมโยงให้ได้ นั่นก็ถือเป็นเรื่องดีราวฟ้าประทานเลยนะ!
เพียงแต่...
"แต่ใบอนุญาตทดลองกิจการนั่น ข้าเอาไปใช้เปิดร้านเสื้อผ้าแล้ว จะมาทำธุรกิจค้ายาสมุนไพรอีกไม่รู้จะได้หรือเปล่านะ?"
ลู่เจ๋อหมิงก็ไม่ค่อยรู้เรื่องด้านธุรกิจเช่นกัน:
"ตอนที่กองกำลังหลักของเราลงใต้ เคยผ่านกว่างโจว ข้าเห็นว่าที่นั่น พ่อค้าที่มีใบอนุญาตทดลองกิจการ เขามีร้านเป็นถนนทั้งสายเลยนะ แต่ละร้านขายของคนละประเภท คนละชนิดกัน ถ้าหากกฎข้อบังคับไม่ได้เขียนว่าห้ามใช้ใบเดียวทำหลายกิจการ อันที่จริงเราก็อาจฉวยโอกาสตรงนี้ได้"
ได้ยินดังนั้น เวินอี้ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเขาอีกครั้ง การดำเนินธุรกิจในยุคนี้เดิมทีก็ไม่สมบูรณ์อยู่แล้ว ฉะนั้นการมีช่องโหว่แล้วไม่ฉวยใช้ถึงจะเป็นคนโง่
ที่นางกังวลที่สุดก็คือปัญหาใบอนุญาตทดลองกิจการ จะไม่สามารถทำธุรกิจอย่างอื่นได้อีก หากทางกว่างโจวเขาทำอย่างนี้กันแล้ว นางจะกลัวอะไร?
หมู่บ้านนี้หนทางเดินยาก การทำดอกไม้ประดิษฐ์หรืออะไรนั่นนอกจากจะได้เงินช้าแล้ว ถึงตอนนั้นอาจหาเงินมาได้ไม่พอค่าขนส่งด้วยซ้ำ ถ้าลู่เจ๋อหมิงสามารถช่วยติดต่อประสานงานให้ได้ นี่ก็จะเป็นเส้นทางที่เหมาะสมที่สุด นางไม่เพียงแก้ปัญหาปากท้องของคนในหมู่บ้านแล้ว ยังทำให้ครอบครัวของชิงชิวได้กลับมาสู่วงการแพทย์อีกด้วย
เวินอี้จ้องมองดวงตาคมดุจเหยี่ยวของเขา แต่ที่เขาสามารถเสนอให้คนในหมู่บ้านเลี้ยงวัวร่วมกันนี่ นางคิดไม่ถึงจริง ๆ
เมื่อครู่สิ่งที่นางกังวลคือภูเขาสูงทางเหนือนี้ อีกไม่กี่วันก็จะหิมะตกแล้ว ต่อให้บนภูเขามีสมุนไพรก็ขุดได้อีกไม่กี่วันหรอก หน้าหนาวทางเหนือก็ทั้งหนาวและยาวนาน ธุรกิจสมุนไพรนี่ก็ได้เงินช้า ดังนั้นการเลี้ยงวัวจึงเป็นหนทางที่เหมาะสมที่สุด