เธอโกรธจนไม่มีกะจิตกะใจจะทำงาน นั่งรถประจำทางก็พาสวี่ซินอี๋ที่หน้าบวมเป็นหัวหมูไปส่งยังสหพันธ์สตรีที่แม่ของเธอทำงานอยู่ ฟางรั่วเย่เห็นหลานสาวสุดที่รักที่ตัวเองทะนุถนอมยิ่งกว่าไข่มุกเมียหลวงถูกคนตีจนกลายเป็นแบบนี้ ก็ทั้งปวดใจทั้งโมโห ชี้ถามทันทีว่า
"นี่ฝีมือใครกัน"
เสี่ยวชิงตอบอย่างหัวเสีย
"ยังจะมีใครอีก ก็ลูกสะใภ้แสนดีของตระกูลลู่น่ะสิ"
ฟางรั่วเย่โพล่งขึ้นทันควัน
"ก็ไอ้นังแพศยาคนนั้นอีกแล้ว ครอบครัวเราตระกูลเสี่ยวทำอะไรก็ราบรื่นมาตลอด มีแค่ครั้งเดียวที่ล้มเหลวก็คือเรื่องงานแต่งระหว่างเจ้ากับลู่เจ๋อหมิงถูกไอ้นังแพศยาคนนั้นมาทำลาย ตอนนี้มันยังกล้ามาลงมือกับของรักของหวงของครอบครัวเราแล้ว"
"ลูกเอ๊ย จะเอายังไงดี ปล่อยให้ของรักของหวงของเราถูกตีฟรี ๆ ไม่ได้นะ"
เสี่ยวชิงมีแววตาเหี้ยมเกรียมวูบไหว
"แม่คะ สองสามวันนี้ช่วยดูแลซินอี๋ให้หน่อยนะ ฉันต้องจัดการนังแพศยาคนนั้นให้สาสมแน่"
เสี่ยวชิงพูดจบก็โกรธจนข้าวปลาไม่แตะ โยนลูกไว้กับแม่แล้วเดินจากไป
ออกจากสหพันธ์สตรีมา เสี่ยวชิงก็หยิบกระดาษโน้ตที่เวินสิงเขียนให้เมื่อสองสามวันก่อนออกมา มันคือที่อยู่ปัจจุบันของสกุลเวิน
เธอต้องไปดูที่บ้านสกุลเวินสักหน่อยว่าพวกเวินทำเรื่องกันยังไง ให้ไปแย่งของของอู่ชิงชิว หรือว่าพวกเวินยังไม่ได้ไป
นั่งรถประจำทางมาถึงบ้านสกุลเวิน ก็เห็นประตูใหญ่บ้านเวินใส่กุญแจอยู่ เธอมาพลาดซะแล้ว ถามเพื่อนบ้านถึงได้รู้ว่า ตอนเช้ามีลูกสาวที่แต่งออกไปของสกุลเวินกลับมาตีคนทั้งบ้าน แถมหักแขนเวินสิง ตอนนี้คนสกุลเวินเลยพาเวินสิงไปต่อกระดูกที่โรงพยาบาลกันหมดแล้ว