ซูถงฟังแล้วดูเหมือนจะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่มารดาคนนี้เก่งกาจนัก สิ่งที่นางพูดต้องถูกต้องแน่
ดังนั้นนางจึงฮึดสู้และตรงเข้าไปหาสวี่ซินอี๋
สวี่ซินอี๋ตอนนี้ถึงได้รู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ดี และพลันตื่นตระหนก:
"มารดา ไอ้ขาลีบั่นนี่จะตีข้าหรือ?"
เสี่ยวชิงเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรในตอนนี้ หากนางปกป้องผู้อำนวยการก็จะต้องลุกลามไปถึงผู้นำกองทหาร
ในยามคับขัน เสี่ยวชิงจึงรีบส่งสายตาให้สวี่ซินอี๋ สวี่ซินอี๋มองตามสายตาของเสี่ยวชิงก็เห็นลู่เหยี่ยนโจวที่กำหมัดแน่นอยู่ข้าง ๆ ดังนั้นสวี่ซินอี๋จึงร้องไห้โฮขึ้นมาทันที:
"พี่เหยี่ยนโจว พี่จะมองดูพวกเขาตีข้าหรือ? พี่บอกว่าจะปกป้องข้า ไม่ให้ข้าต้องเจ็บตัว... ฮือ ๆ ๆ... พี่โกหก พวกเจ้าทุกคนเป็นคนโกหก..."
ลู่เหยี่ยนโจวได้ยินก็รีบวิ่งไปตรงหน้าเด็กสาวทั้งสอง ใช้ร่างน้อย ๆ ของตนขวางหน้าสวี่ซินอี๋:
"ท่านแม่ ให้คุณหนูถงถงตีข้าเถิด! ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ข้ายินดีรับโทษแทนคุณหนูซินอี๋!"
เวินอี้: !!!!!!
ข้านี่มัน...
ลู่เหยี่ยนโจวคนนี้นี่มันหมูแดงที่ไม่รู้จักแยกแยะอะไรจริง ๆ เลย!
พิษของเสี่ยวชิงกับสวี่ซินอี๋นี่มันลึกซึ้งถึงเพียงนี้เชียวหรือ!
ซูถงไม่รู้จะทำอย่างไร จึงหันกลับมามองเวินอี้ด้วยความอึดอัดใจ ให้นางตีพี่เหยี่ยนโจวนางทำไม่ลงจริง ๆ!
เวินอี้ยิ้มหยันแล้วเดินไปตรงหน้าลู่เหยี่ยนโจว กล่าวกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบผู้ใหญ่:
"คนที่ทำผิดคือสวี่ซินอี๋ แล้วเจ้ารับโทษแทนนางนับว่าเป็นอะไร?"