กู้ชื่อเจี๋ยเพิ่งก้าวพ้นประตู มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่
ท่าทางของอู่ชิงชิวเมื่อครู่ ทำให้รู้สึกว่าพวกเขาทั้งสองกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง
เมื่อสองเดือนก่อน ในสายตาและหัวใจของอู่ชิงชิวยังมีเพียงเขา นอกจากงานที่ร้านสหกรณ์แล้ว ชีวิตของเธอก็วนเวียนอยู่รอบตัวเขาทั้งหมด
ช่วงนี้ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนเธอจะไม่ยึดเขาเป็นฟ้าอีกต่อไป เขาจึงรู้สึกทุกข์ใจมาก
ถึงแม้แผนการที่ซุนอวี้เฟินเสนอจะไร้ศีลธรรมอย่างยิ่ง แต่มันก็ทำให้อู่ชิงชิวกลับมาต้องพึ่งพาเขาอีกครั้ง
อู่ชิงชิวขอยืมเงินเขาหนึ่งร้อยหยวน เขารู้สึกละอายใจมาก ถึงแม้เงินหนึ่งร้อยหยวนสำหรับเขาจะไม่มากมายอะไร แต่ตอนนี้ในมือเขาก็ไม่มีจริง ๆ
อย่างไรก็ตาม เขาสามารถโทรศัพท์ไปที่กรมการยา บอกให้พวกเขาปล่อยตัวคนก่อน แล้วพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ค่อยให้ตระกูลอู่จ่ายเงินที่ค้างอยู่หนึ่งร้อยหยวนนั้นตามไปทีหลัง
แบบนี้ อู่ชิงชิวก็จะไม่มีเงินติดตัว ต้องพึ่งพาเขาในการใช้ชีวิต อีกอย่างก็ถือว่าช่วยจัดการเรื่องน้องชายของเธอให้เรียบร้อยด้วย
กู้ชื่อเจี๋ยคิดพลางก็ไปที่ห้องรับส่งข่าวสารของค่ายทหาร เพื่อขอยืมโทรศัพท์โทรหาหัวหน้ากรมการยา
หลังจากวางสาย กู้ชื่อเจี๋ยก็รีบไปส่งซุปซี่โครงหมูให้ซุนอวี้เฟินที่เข้าเวรคืนนี้
ซุนอวี้เฟินกำลังดื่มซุปซี่โครงหมูที่เฝ้าคิดถึงมาหลายวันด้วยความลำพองใจยิ่ง
แต่ปากกลับทำเป็นพูดจาด้วยท่าทางเป็นห่วงเป็นใยกู้ชื่อเจี๋ยว่า
"พี่กู้ ในที่สุดพี่สะใภ้ก็ยอมทำกับข้าวให้พี่แล้วเหรอคะ?"
"อืม ซุปนี้ก็เธอเป็นคนตุ๋น"