"เรื่องครอบครัวของคุณ แน่นอนว่าผมไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย แต่คุณอู่มาช่วยผมดูแลเด็ก ในระหว่างนี้ผมมีสิทธิ์รับผิดชอบความปลอดภัยของเธอ"
ฟู่จื้อหย่วนกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว
"ส่วนคุณหัวหน้ากู้ จะสั่งสอนภรรยากลับไปสั่งสอนที่บ้านเถอะ อย่ามาทำแบบนี้ในหน่วยแพทย์!"
อู่ชิงชิว: !!!!!!
ไม่คิดว่าฟู่จื้อหย่วนจะกล้าออกมาแก้ต่างให้นาง?
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วตั้งแต่ตามมาอยู่ค่ายทหารที่มีคนออกหน้าแทนนาง ครั้งแรกคือเวินอี้ที่ช่วยนางตีกัน
ไม่ใช่แค่อู่ชิงชิว ในห้องพยาบาลตอนนี้ทุกคนก็อึ้งไปตามกัน
คาดไม่ถึงว่าฟู่จื้อหย่วนที่มีมนุษยสัมพันธ์และนิสัยดีขนาดนี้ จะออกหน้าให้อู่ชิงชิวคุณหนูนายทุน?
"ยังอยู่กันอีก นี่เวลาทำงาน พวกเธอไม่อยู่ประจำที่ มามุงอะไรกันตรงนี้? ไปกันได้แล้ว!"
ฟู่จื้อหย่วนหันไปไล่พวกนางพยาบาลที่มุงดู พวกนางพยาบาลรีบแตกกระเจิง
กู้ชื่อเจี๋ยถูกฟู่จื้อหย่วนพูดสวนจนอึ้ง ถึงจะโมโหมาก แต่ก็ไม่รู้จะระบายจากตรงไหน
มีเพียงซุนอวี้เฟินที่อยู่ข้างๆ ยังนอนฟุบกับพื้นอย่างน้อยใจ
กู้ชื่อเจี๋ยเดินเข้าไปสองก้าวพยุงซุนอวี้เฟินขึ้นมา:
"ทำให้เธอต้องน้อยใจแล้ว อีกเดี๋ยวให้เพื่อนร่วมงานของเธอทายาให้หน่อยเถอะ!"
กับความห่วงใยที่กู้ชื่อเจี๋ยมีต่อซุนอวี้เฟินนั้น ตอนนี้อู่ชิงชิวชาชินหมดแล้ว
ตอนนางอยู่ในคุกแขนถูกคนตีหัก พอออกมา เขาก็ไม่เคยห่วงใยนางเท่านี้เลย
"สหายชิงชิว ทางถงถงยังรอให้เธอไปตักน้ำอยู่นะ"