เมื่อเห็นลู่เจ๋อหมิงและจ้าวเสี่ยวกวงเข้ามาในค่ายทหาร พวกพี่น้องที่เพิ่งวิ่งครบยี่สิบรอบก็รีบวิ่งเหงื่อท่วมตัวเข้ามาหาทั้งสองทันที
“พี่ลู่! พี่ลู่!”
“พี่กับพี่สะใภ้คุยเรื่องหย่ากันเป็นไงบ้าง? พอพวกพี่หย่ากันแล้ว ผมขอจีบพี่สะใภ้ได้ไหม?”
“แกฝันไปเถอะ! ไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้าง ตรงไหนคู่ควรกับเธอ? พี่ลู่ ตอนนั้นผมน่ะขอจีบพี่สะใภ้ได้ไหม?”
“พวกแกหลีกไปให้หมด ในกองทัพเรานอกจากพี่ลู่ก็ผมเนี่ยหล่อสุดแล้ว ถ้าเวินอี้จะหาใครจริง ๆ ก็ต้องหาคนอย่างผมสิ!”
ลู่เจ๋อหมิง: !!!!!!
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนมีคนมาแอบขโมยของในบ้าน! ยังไม่นับตาแก่เจ้าเล่ห์ฟู่จื้อหย่วน พวกไอ้เด็กเวรนี่ก็เริ่มจับจองหลังบ้านของเขาแล้ว!
“ฉันว่าพวกแกรู้สึกยังวิ่งไม่พอใช่ไหม? ไปวิ่งอีกห้าสิบรอบเดี๋ยวนี้!”
“อ๊ะ! พี่ลู่ อย่าใช้เรื่องส่วนตัวมาลงโทษพวกผมอย่างนี้สิ”
“หุบปาก วิ่งกันให้หมดแรงซะ จะได้ไม่ต้องมาคิดถึงพี่สะใภ้!”
ลู่เจ๋อหมิงพูดออกไปอย่างไม่ไว้หน้า
เขาไม่มีสิทธิ์ไปจัดการตาแก่เจ้าเล่ห์ฟู่จื้อหย่วน แต่จะมาจัดการพวกนี้ไม่ได้หรือไง?
ทุกคนทำได้เพียงทำหน้าเซ็ง ๆ ห่อเหี่ยวเดินย่ำไปที่สนามวิ่งอีกครั้ง
ในแถวจู่ ๆ ก็มีคนหันกลับมาถามจ้าวเสี่ยวกวง:
“เสี่ยวกวง พี่สะใภ้ยังสวยเหมือนตอนเราเจอครั้งนั้นไหม?”
พอพูดถึงเรื่องนี้ จ้าวเสี่ยวกวงก็คึกคักขึ้นมาทันที:
“สวยกว่าตอนนั้นอีก!”
เขายังพูดไม่ทันจบ กันก็โดนถีบเข้าหนึ่งที
“เกือบลืมแกไปแล้ว แกก็ไปวิ่งเดี๋ยวนี้!”
“อ๊ะ! ผมเป็นแค่นายทหารยาม…”
“ฉันไม่สนว่าแกเป็นอะไร ไปวิ่งเดี๋ยวนี้ ไอ้ร่างบอบบางอย่างกับลิงไม่ยอมออกกำลัง เอาแต่คิดเรื่องไร้สาระ!”