ฝ่ามือของเขาทั้งร้อนและอบอุ่น ยามที่กุมมือของเธอไว้ กระแสไฟฟ้าพลุ่งพล่านแล่นเข้าสู่หัวใจ
เวินอี้อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง
ลู่เจ๋อหมิงรู้สึกพึงพอใจจนยากจะบรรยายเป็นคำพูด เมื่อเขากุมมือเรียวเล็กเย็นเฉียบของเธอไว้
จนกระทั่งรู้สึกว่ามือน้อย ๆ กำลังดึงออกไป ลู่เจ๋อหมิงจึงได้สติ ไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเผลอกุมมือเธอไว้และไม่อยากปล่อย
“จ้าวเสี่ยวกวง!”
ลู่เจ๋อหมิงร้องขึ้นมาทันที
“ครับ!”
“คารวะพี่สะใภ้ของนาย!”
สิ้นเสียง ทั้งสองก็ทำความเคารพแบบทหารต่อเวินอี้อย่างเฉียบขาด
นี่คือมารยาทสูงสุดในฐานะทหาร ทำเอาเวินอี้ตั้งตัวไม่ถูกไปเลย
“อ๋า... ขอบคุณ... ขอบคุณ...”
“พวกนายนั่งสิ!”
เขินตายเลย!
ทั้งคู่ได้ยินดังนั้น จึงไปนั่งลงบนเก้าอี้ในห้อง
จากนั้นก็เงียบกริบอีกครั้ง
ทำไมเขายังไม่เอ่ยเรื่องหย่าอีกนะ?
เวินอี้รออยู่ตั้งนาน ก็ยังไม่เห็นลู่เจ๋อหมิงเอ่ยปาก
คงเป็นเพราะเพิ่งเจอหน้ากันเลยเกรงใจกระมัง!
เวินอี้คิดไปว่า อย่างไรเสียเขาก็รักเสี่ยวชิงมากนัก ในโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ก็บอกว่าใครไม่หย่าก็เป็นหมา เช่นนั้นอีกไม่นานเขาก็คงเอ่ยปาก
พอคิดว่าผู้ชายที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ในอนาคตจะกลายมาเป็นผู้ชายของเสี่ยวชิง ใจของเวินอี้ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
เสียดายผู้ชายดี ๆ แบบนี้จริง ๆ!
ลู่เจ๋อหมิงเป็นคนที่ดีมาก เพียงแต่ว่าเขาไม่ได้รักเธอ ระหว่างพวกเขาไม่มีเยื่อใยต่อกันแค่นั้นเอง
“โอ้! ฉันรินน้ำร้อนให้นะคะ!”
“หน้าฝนฤดูใบไม้ร่วงพอฝนหยุดก็เย็นลงวันต่อวันเลย พวกคุณขากลับก็โดนฝนมาหรือเปล่า?”