“ได้ ทางกรมอนามัยฉันจะฝากคนไปสืบถามให้ ส่วนเรื่องเงินอุดหนุนจากค่ายทหาร ฉันจะถามอาสองของฉัน”
ไม่ทันรู้ตัวก็ใกล้ถึงเวลาเด็กๆ เลิกเรียนแล้ว
ได้ยินว่าลู่เจ๋อหมิงตกลงจะช่วยเรื่องจัดตั้งโรงพยาบาลให้ เสี่ยวชิงก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
“เด็กๆ ใกล้จะเลิกเรียนแล้ว ไม่ไปดูเหยี่ยนโจวกับพวกหน่อยหรือ”
“ดีเลย! พอดีฉันก็คิดถึงซินอี๋เหมือนกัน”
ทั้งสองคนออกจากหน่วยแพทย์ แล้วก็เดินเคียงคู่กันไปทางโรงเรียน
แม้ลู่เหยี่ยนโจวจะเป็นลูกชายแท้ๆ ของลู่เจ๋อหมิง แต่ลู่เจ๋อหมิงก็เอ็นดูสวี่ซินอี๋มากจริงๆ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
บางทีอาจเพราะสวี่ซินอี๋นิสัยร่าเริงน่ารักมั้ง!
ทั้งสองเพิ่งเดินออกจากหน่วยแพทย์ ก็เห็นทหารชุดเขียวกรามแถวหนึ่งเกาะอยู่บนกำแพงค่ายทหาร ย้อมกำแพงทั้งด้านเป็นสีเขียวทหารไปหมด
“พวกนั้นเกาะอยู่บนกำแพงทำอะไรน่ะ”
เสี่ยวชิงถามด้วยความสงสัย
“ไปดูกันเถอะ!”
ลู่เจ๋อหมิงพูดพลางก็ก้าวยาวๆ ไปทางประตูใหญ่ค่ายทหาร พอเขาเดินถึงประตูใหญ่ค่ายทหารถึงได้รู้ว่าที่แท้เป็นเพราะเวินอี้เดินผ่านหน้าประตูนิคมครอบครัว!
ให้ตายเถอะ ไอ้พวกนี้แอบดูเวินอี้กัน!
“พวกเธอว่างจนไม่มีอะไรทำแล้วหรือไง”
ลู่เจ๋อหมิงตะโกนเสียงดัง คนพวกนั้นถึงได้พากันโดดลงจากกำแพงเหมือนเกี๊ยวต้มหล่นจากตะหลิว
“พี่ลู่ อย่าใจแคบนักสิ!”
“นั่นน่ะสิ พี่สัญญาไว้แล้วนี่ว่าจะพาพี่สะใภ้มาที่ค่ายทหารให้พวกเราดูโดยเฉพาะ!”
ลู่เจ๋อหมิงนึกขึ้นได้ถึงคำพูดโอ้อวดในเขตรบกับบนรถไฟ