"หล่อเหลาสง่างามเหมือนเช่นเคย! รีบไปเถอะพี่ลู่"
มองจ้าวเสี่ยวกวงที่เดินนำหน้าไป ลู่เจ๋อหมิงก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
"ไม่ใช่ แล้วทำไมนายดูกระตือรือร้นกว่าฉันอีก?"
จ้าวเสี่ยวกวง: ...
"ฮิๆ ในฐานะนายทหารยามของพี่ลู่ ผมก็ต้องทุ่มเทสุดตัวทำงานให้พี่อยู่แล้วนี่ครับ?"
"จริงสิพี่ลู่ แล้วหัวหน้าหน่วยเซียวล่ะ?"
พวกเขาถึงนึกขึ้นได้ถึงเสี่ยวชิง
"คงกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วล่ะมั้ง!"
ลู่เจ๋อหมิงพูด เธอเป็นคนรักสวยรักงามขนาดนั้น พอลงจากรถแล้วต้องรีบกลับบ้านเปลี่ยนเสื้อแน่ๆ
ทั้งคู่เดินด้วยท่วงท่าทหารอาชีพมุ่งหน้าไปยังนิคมครอบครัว ใกล้ถึงหน้าประตูนิคมครอบครัว ลู่เจ๋อหมิงก็อดพูดขึ้นไม่ได้
"เสี่ยวกวง เมื่อกี้ตอนอยู่บนรถไฟฉันพูดว่ายังไงนะ?"
จ้าวเสี่ยวกวงได้ยินก็หยุดฝีเท้าทันที มองดูรอบตัวไม่มีใคร แล้วจึงกระแอมกระไอ
"พี่ลู่พูดแบบนี้ครับ..."
"เวินอี้ ไอ้ตัวขี้เหร่ ตั้งแต่แกมาถึงค่ายทหารก็ทำให้บ้านช่องในนิคมครอบครัววุ่นวาย ไม่รู้จักพอหาความสำราญใส่ร้ายฉันนอกใจระหว่างแต่งงาน ยังรังแกเสี่ยวชิงกับซินอี๋อีก แถมยังทารุณลูกแท้ๆ ของตัวเอง แกไม่สมควรเป็นแม่คน สอนให้สหายอู่ชิงชิวหย่า ผู้หญิงแบบแกไม่สมควรเป็นเมียของลู่เจ๋อหมิง!"
"ถูก!"
ลู่เจ๋อหมิงยืนกรานออกคำสั่งต่อทันที
"นายจำดีมาก เดี๋ยวเจอเวินอี้ก็พูดกับเธอตามนี้เลย ห้ามผิดสักคำ"
จ้าวเสี่ยวกวง: ...
"ไม่ใช่สิ แล้วทำไมกลายเป็นผมพูด? นี่มันบทของพี่ลู่ไม่ใช่เหรอครับ?"