“ใส่สบายมากเลย นุ่มเป็นพิเศษ...”
“เฮ้อ ก็ต้องเป็นพี่จื้อหย่วนที่หล่อเหลาอยู่แล้ว ถึงได้ใส่แล้วดูดี...”
ในห้อง เวินอี้กำลังลองเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ฟู่จื้อหย่วน
ฟู่จื้อหย่วนสองปีมานี้ถึงแม้จะทำงานหาเงินได้ แต่เขาส่งเงินเดือนส่วนใหญ่กลับไปให้แม่เฒ่าที่บ้าน เหลือเพียงส่วนน้อยที่เก็บไว้ใช้ยามเป็นหมอรักษาผู้ป่วยยากจน
ตัวเขาเองไม่ได้ใส่เสื้อผ้าใหม่มาหลายปีแล้ว เสื้อผ้าที่เวินอี้ทำให้ล้วนใช้เนื้อผ้าชั้นยอด สวมใส่แล้วนุ่มสบายอย่างบอกไม่ถูก
เวินอี้มองฟู่จื้อหย่วนในชุดใหม่ สมกับคำที่ว่าผ้าดีแต่งคน อานดีแต่งม้า ชุดนี้ยิ่งขับให้เขาดูหล่อเหลาขึ้นอีกหลายส่วน
“อ๊ะ พี่จื้อหย่วน อย่าบอกนะว่า... ทำไมวันนี้มองยังไงก็ยิ่งหล่อขึ้นนะ...”
บทสนทนาของทั้งคู่ทำให้นายทหารหลายคนที่อยู่นอกประตูถึงกับชะงักค้าง
จากนั้นทุกคนก็หันไปมองลู่เจ๋อหมิง
ก่อนหน้านี้ก็แค่ได้ยินหัวหน้าหน่วยเซียวบอกว่าภรรยาของผู้นำลู่กับหมอฟู่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน แต่ไม่คิดว่ากลางวันแสกๆ ทั้งสองจะทำเรื่องแบบนั้นกันในห้อง?
นี่มันเอาหน้าผู้นำลู่ไปเหยียบกลางดินชัดๆ!
แล้วลองฟังที่พวกเขาพูดกันสิ! มันช่างโจ่งแจ้งเกินไป...
“เวินอี้! แกยังจะมีหน้ามีตาอีกไหม!”
พร้อมกับเสียงตวาดเกรี้ยวกราด ประตูห้องก็ถูก “ตูม” โดยฝีเท้าถีบของลู่เจ๋อหมิง!
แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้นายทหารห้าหกคนถึงกับตะลึงค้างเป็นหิน!
พวกเขานึกว่าคู่ชู้รักกำลังมีอะไรกันอยู่กลางวันแสกๆ แต่คู่ชายหญิงที่เห็นตรงหน้ากำลังลองเสื้อผ้าใหม่กันอยู่!