"เธอพูดบ้าอะไร เธอไม่ได้ตีซินอี๋ของบ้านเรางั้นหรือ? เธอไม่เพียงตีซินอี๋ แต่ยังตีข้าด้วย แล้วยังทุบบ้านเราพังอีก ผู้บังคับการ ความเสียหายพวกนี้ท่านว่ายังไง?"
แม่บ้านตระกูลอู๋ได้ยินก็กระโดดขึ้นทันที ฝ่ายตาเถาหลี่กลับนิ่งกว่า:
"ผู้บังคับการ ท่านได้ยินแล้ว นี่เขายอมรับเองนะว่าเขาขังเราอย่างผิดกฎหมาย"
“เราขังลู่เหยี่ยนโจวเรายอมรับ แต่นางก็ขังฉันกับซินอี๋ด้วย ถ้าผู้บังคับการจะสอบสวนก็สอบทั้งสองบ้านเลย”
"ส่วนเรื่องทำร้ายร่างกาย นางบอกว่าไม่ได้ตีซินอี๋ของเราก็จริงหรือ? ถ้าไม่เชื่อก็เรียกซินอี๋มาเผชิญหน้ากันต่อหน้าเลย"
"ยิ่งกว่านั้น เมื่อคืนพวกของท่านไม่พูดไม่จาก็จับตายายสองคนนี้ไป ในบ้านเหลือแต่เด็กอย่างซินอี๋ตัวเล็กนิดเดียว ยังจะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้!"
ผู้บังคับการฝ่ายการเมืองอู๋ถอนหายใจ:
"เรื่องเด็กซินอี๋พวกท่านวางใจได้ เมื่อวานพวกท่านไปได้ไม่นาน ข้าก็ส่งคนไปดูแลนางแล้ว"
"ยังไงนางก็ทำให้คู่ชีวิ-"
เขาจับจุดอ่อนมาโต้แย้งด้วยหลักการหนักแน่น ยังไงก็จะให้พวกเขาจ่ายเงินนั้นเป็นไปไม่ได้
ผู้บังคับการฝ่ายการเมืองอู๋ก็ปวดหัวไม่แพ้กัน เขาหันมาถามเวินอี้:
"สหายเสี่ยวเวินเอ๋ย ท่านเห็นไหม พวกเขาขังลูกชายท่าน ท่านก็ขังพวกเขา เช่นนั้นเรื่องขังเดี่ยวนี้ให้มันแล้วกันไปเถิด! ตาต่อตาฟันต่อฟันหักล้างกันไปก็ยุติธรรมดีแล้ว หากเรื่องลุกลามใหญ่โตแล้วไปถึงหูผู้นำลู่... เกรงว่าท่านก็..."
สองบ้านนี้ช่างว่าได้แต่ละฝ่ายมีเหตุมีผลกันทั้งนั้น ยากจะจัดการเสียจริง ผู้บังคับการฝ่ายการเมืองอู๋พูดไม่เต็มคำ