ผู้บังคับการฝ่ายการเมืองอู๋คราวนี้ตั้งใจจะลงโทษตาเถาหลี่กับภรรยาสักหน่อย จงใจขังพวกเขาไว้หนึ่งคืนก่อน ถึงปล่อยให้พวกเขาร้องโหยหวนเหมือนร่ำไห้ทั้งคืน
……
ประมาณหลังเที่ยงคืนกว่าเวินอี้ก็ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอตื่นขึ้นมาอย่างเลือนราง แล้วก็เห็นเงาร่างเล็ก ๆ นั่งอยู่บนเตียงคนไข้
อาศัยแสงจันทร์นอกหน้าต่าง เวินอี้เพิ่งรู้ว่าลู่เหยี่ยนโจวไม่รู้ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ เอาแต่นั่งคลึงลูกประคำพัง ๆ ที่เสี่ยวชิงให้เขา
หลายวันก่อนภายใต้การดูแลของเธอ เขาเลิกคลึงลูกประคำพัง ๆ เส้นนั้นมาหลายวัน แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นเหมือนเดิมก่อนที่เธอจะมา
ดุดันและดื้อรั้น
ให้ตายสิ!
เวินอี้อดไม่ได้ที่จะกลอกตาแรง ๆ อุตส่าห์เปลี่ยนให้เขาสดใสขึ้นมาหน่อย แต่ตอนนี้... ล้มเหลวไม่เป็นท่า!
"พอเถอะ อย่าเอาแต่คลึงลูกประคำนักเลย กินข้าวก่อน!"
"ข้าวต้มกับขนมปังนี่ซูถงทำมาให้ แกจะทุกข์สู้เธอได้ไหม? แกจะน่าสงสารสู้เธอได้หรือเปล่า?"
"เด็กสาวอายุน้อยกว่าแกยังรู้จักเติบโตอย่างทรหดและมุ่งหาดวงตะวัน ดูแกสิ ยังลูกผู้ชายตัวน้อยซะอีก!"
ได้ยินว่าซูถงส่งมาให้ ดวงตาคู่ไร้วิญญาณของลู่เหยี่ยนโจวก็ละจากนอกหน้าต่างมาจับที่ชามแตกสองใบนั้น
ไม่รู้ว่าในใจน้อย ๆ ของลู่เหยี่ยนโจวตอนนี้คิดอะไรอยู่ ครู่ใหญ่เขาก็สะบัดลูกประคำพัง ๆ เส้นนั้นดัง "เผียะ" เข้ากับข้อมือ แล้วค่อย ๆ ยกชามข้าวต้มขึ้น