เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถให้การใด ๆ ได้เลย
แต่กรณีของลู่เหยี่ยนโจวแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าเขาจะถูกขัง ถูกตี หรือได้รับบาดเจ็บ ก็ล้วนมีพยานรู้เห็นอยู่ในที่เกิดเหตุ
ในที่สุด ท่ามกลางเสียงโวยวายของเฉินชิวฮวา ผู้บังคับการฝ่ายการเมืองอู๋ก็มีคำสั่งลงโทษ พวกเขาต้องจ่ายค่าแพทย์และค่าเสียหายทางจิตใจให้เวินอี้เป็นเงินห้าร้อยหยวน
และด้วยการยืนกรานอย่างแข็งขันของเวินอี้ พวกเขาสองตายายยังถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลาครึ่งปีอีกด้วย
เมื่อผลการพิจารณาออกมา ดวงตาเฒ่าที่จ้องมองเวินอี้ของตาเถาหลี่ก็เต็มไปด้วยความอาฆาตร้ายกาจราวกับลิ้นงู
ตอนนี้เสี่ยวชิงก็ไม่อยู่บ้าน พวกเขาสองตายายถูกจับ ซินอี๋ก็ไม่มีใครดูแล
รอให้เสี่ยวชิงกลับมา ก็ไม่แน่ว่าเธอจะยังใช้พวกเขาอยู่หรือเปล่า
ถ้าต้องเสียงานนี้ไปเพราะเรื่องนี้และถูกเสี่ยวชิงไล่ออก พวกเขาสองตายายก็ขาดทุนหนักจริง ๆ เลย
แล้วยังต้องถูกปรับอีกห้าร้อยหยวน นั่นมันแทบจะเอาชีวิตพวกเขาสองคนเลยนะ!
เสี่ยวชิงเพิ่งย้ายมาที่นี่ได้แค่สามปี พวกเขาก็แค่ช่วงสามปีนี้เท่านั้นที่แอบเก็บเงินได้บ้าง
ก่อนหน้านี้เสี่ยวชิงให้เงินพวกเขาสองคนเดือนละยี่สิบหยวน พวกเขายังต้องรับผิดชอบค่ากับข้าวสำหรับทำอาหารในบ้าน ทั้งเสี่ยวชิงและซินอี๋ยังเป็นคนเรื่องมาก ต้องมีเนื้อกินทุกมื้อถึงจะได้ เพราะอย่างนั้นพวกเขาเลยแทบจะไม่เหลือเงินเก็บเลย
ที่เริ่มเก็บเงินได้จริง ๆ คือหลังจากพวกเขาตามเสี่ยวชิงมาอยู่ที่นิคมครอบครัวในเขตทหาร ลู่เจ๋อหมิงให้เงินเดือนละสามสิบหยวนโดยตรง เพื่อให้ช่วยทำอาหารของลู่เหยี่ยนโจวด้วย