“พูดแบบนี้จะเกินไปไหม?”
ลู่เจ๋อหมิงถามย้ำอีกครั้งด้วยความไม่สบายใจ
“ไม่เกินไปเลยสักนิด! พี่ลู่ แค่ใช้ความเฉียบแหลมที่พี่ใช้บัญชาการรบในสนามรบออกมาสักหนึ่งในสิบ ก็ทำให้พี่สะใภ้กลัวจนหัวหดได้แล้ว!”
จ้าวเสี่ยวกวงตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“พี่ลู่ พี่สะใภ้ของพี่นี่เรื่องมากจริง ๆ พี่เป็นถึงผู้นำลู่ ไม่งั้นถ้าเป็นผู้ชายธรรมดาลงมือสั่งสอนไปนานแล้ว”
จ้าวหงเหว่ยจากกองร้อยเจ็ดก็พลอยเสริม
“สั่งสอนก็ส่วนสั่งสอน แต่ลงมือคงไม่เอา! เธอไม่ใช่ศัตรูสักหน่อย!”
ลู่เจ๋อหมิงว่า
ทันใดนั้น โบกี้ข้างหน้าก็เกิดเสียงเฮฮาลั่น
“จิตรกรเอกฟังวาดสาวในฝันของพวกเราอีกแล้ว!”
เสียงตะโกนดังขึ้น ทหารทุกคนในขบวนรถไฟที่สวมชุดสีเขียวทหารต่างพุ่งตัวลุกพรึบพรับเข้ากรูกันไปยังโบกี้นั้น
จ้าวเสี่ยวกวงที่อยู่ข้างลู่เจ๋อหมิงก็อดใจไม่ไหวเบียดเข้าไปในฝูงชน
ท่ามกลางทหารกลุ่มหนึ่งที่ห้อมล้อมฟางเยว่จนน้ำลายแทบหก ชื่นชมภาพหญิงสาวในภาพวาดไม่หยุดปาก ลู่เจ๋อหมิงยืนอยู่ด้านหลังผู้คนพลางดันฝูงชนออกไปพลางเดินเข้าไป
“กระจาย กระจายกันได้แล้ว! พวกนายทำบ้าอะไรกันนักหนา!”
พูดพลางเขาเดินมาถึงข้างฟางเยว่ มือใหญ่ปัดปราดเดียวก็แย่งภาพวาดบนโต๊ะฟางเยว่ไป
“เฮ้ ท่านผู้นำลู่ แย่งอีกแล้วนะ!”
“ใช่ แล้วแย่งไปแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ ท่านก็มีภรรยาอยู่แล้ว จะไปคิดกับสาวคนอื่นอีกหรือ?”
คำพูดนี้ทำให้ลู่เจ๋อหมิงไม่พอใจนัก
“ใจรักสวยรักงามเป็นของธรรมดา! ไม่เข้าใจเรื่องแบบนี้!”