ซุนอวี้เฟินรู้ว่าเวินอี้ไม่กล้าเอาลูกชายตัวเองมาเป็นเดิมพัน นางจึงยิ้มอย่างลำพองใจ ส่งสายตาให้พวกสมุนพลางก้าวออกไป
แต่เท้ายังไม่ทันพ้นประตู หนังศีรษะก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาเสียก่อน ก่อนจะถูกจิกผมกระชากเข้ามาในห้องโดยแรง
เวินอี้จิกผมของซุนอวี้เฟินกระชากนางกลับมา
“เรียกให้หยุดนี่หูหนวกหรือไง?”
พูดพลาง เวินอี้ก็กดหัวซุนอวี้เฟินแนบกับผนังห้องผู้ป่วย
“เจ็บแขนใช่ไหม? ฉันไม่กลัวหรอก ตอนนี้ก็รักษาลูกชายฉันสิ เข็มแทงผิดหนึ่งเข็มฉันหักแขนข้างหนึ่ง จนถึงขั้นปลาตายน้ำแห้งตายด้วยกัน อย่าให้ใครได้อยู่ดีก็ได้”
“หรือไม่… ฉันก็ต่อยหัวแกให้แตกตอนนี้เลยก็แล้วกัน แกกับลูกชายฉันก็รอให้หมอใหญ่มารักษาพรุ่งนี้เช้า เลือกเอาเองสักทาง”
บ้าจริง ถ้าไม่ใช่เพราะลู่เจ๋อหมิงไอ้สุนัขตัวนั้นไม่รู้ว่าเมื่อไรจะโทรมาให้ค่ายทหารกักขังเธอ ตอนนี้เธอคงต่อยหัวสุนัขของซุนอวี้เฟินแตกไปนานแล้ว จะได้ไม่ต้องมาแค่ขู่ข่มขวัญนางแบบนี้!
แต่ซุนอวี้เฟินนั้นเพิ่งเจอกับฝีมือสุดโหดของเวินอี้เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้ถูกนางกดติดกำแพงแน่นข่มขู่ จนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว
“ตกลง ๆ ปล่อยฉัน ฉันจะดูแลให้…”
ผู้หญิงคนนี้ทำได้ทุกอย่างจริง ๆ เมื่อกี้ฟังความหมายของผู้บังคับการฝ่ายการเมืองอู๋ แม้แต่ญาติห่าง ๆ ของหัวหน้าหน่วยเซียวก็ยังจะถูกจับตัวเพราะนางเลย
ร่างของซุนอวี้เฟินสั่นราวกับร่อนแป้ง เวินอี้จึงยอมปล่อยนาง
ไม่อย่างนั้นเธอคงกลัวมือซุนอวี้เฟินพลาดแทงเข็มให้ลู่เหยี่ยนโจวเพี้ยนไปจริง ๆ