ที่บ้านของเสี่ยวชิงในนิคมครอบครัวค่ายทหาร
แม่เฉินเลาะกระดูกออกจากซี่โครงหมู ส่งเนื้อนุ่มเปื่อยที่ตุ๋นจนเปื่อยเข้าปากสวี่ซินอี๋
"คุณหนูจ๋า กินสักคำเถอะนะ..."
ไม่กิน ไม่กิน ไม่กินเลย ลู่เหยี่ยนโจวบังอาจไม่ฟังคำฉัน... ฉันก็ไม่กินนี่แหละ...
แม่เฉินและตาเถาหลี่จนปัญญายิ่งนัก
แต่พวกเราก็ทุบตีและด่าลู่เหยี่ยนโจวไปแล้ว ตอนนี้ก็ยังขังเขาไว้ แล้วเธอยังอยากได้อะไรอีกเล่า?
"ไม่งั้นพรุ่งนี้ฉันพาเธอไปกระทืบเขาอีกสักตั้ง ให้เธอระบายอารมณ์!"
สวี่ซินอี๋ร้องไห้โฮออกมาอีกครั้ง
"ทีแรกเขาช่วยไอ้ขอทานขาลีบั่นนั่น ต่อมายังฟังคำผู้หญิงสารเลวนั่นอีก เห็นชัดว่าเขาไม่ได้ให้ฉันมาก่อนใครเลย..."
แม่เฉินและตาเถาหลี่สบตากันอีกครั้งอย่างจนใจ
ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่ฝ่ายบังคับใช้กฎหมายของค่ายทหารหลายนายก็บุกเข้ามาในบ้าน
"มีผู้แจ้งว่าพวกคุณสองคนทำร้าย กักขังผิดกฎหมาย และค้ามนุษย์เด็ก เชิญไปกับพวกเราด้วย!"
แม่เฉินและอีกคน: !!!!!!!
"ห๊ะ? สหาย นี่ผิดตัวหรือเปล่า?"
ตาเถาหลี่ตอบสนองก่อน ถามขึ้น
"แกพูดบ้า ๆ เถอะ เราไม่ได้ทำสักหน่อย? พวกแกไม่ลองถามดูหรือว่าเราเป็นคนของใคร? จะบอกให้นะ สองผัวเมียเราน่ะเป็นคนของบ้านเสี่ยวชิง หัวหน้าหน่วยเซียว!"
แม่เฉินลุกพรวดขึ้นประกาศตัวเองทันที
สวี่ซินอี๋ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ส่งเสียงแหลม
“พวกเขาแค่สั่งสอนลู่เหยี่ยนโจวหน่อย เมื่อก่อนก็เคยสั่งสอนแบบนี้ไม่เห็นเป็นไรเลย ทำไมตอนนี้ต้องมาจับพวกเขาด้วยล่ะ?”