นายทหารยาม:
"……"
พี่สะใภ้สุดแกร่งจริง ๆ!
ลู่เหยี่ยนโจวจ้องมองผู้หญิงที่อยู่เหนือหัวเขาอย่างไม่วางตา
เวินอี้ก้มลงมอง แล้วก็เห็นลู่เหยี่ยนโจวในอ้อมอกกำลังเบิกตากว้างมองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด
"ทะ...ทำแบบนี้ถูกเหรอ?"
"น้องซินอี๋ร้องไห้หนักขนาดนั้น..."
เวินอี้ตัดบทเขาทันที:
"ฉันแก้แค้นให้เธอ เธอดีใจไหม?"
"ดีใจก็ดีใจ... แต่มันไม่ถูกต้องนะ พ่อกับอาเสี่ยวชิงบอกให้ฉันปกป้องน้องซินอี๋เหมือนชีวิตของตัวเองไปชั่วชีวิต แต่ตอนนี้ฉันกลับทำให้นางกลัวและร้องไห้..."
"เราทำแบบนี้กับพวกเขาไม่ควรใช่ไหม?"
เวินอี้มองเขา ไม่คิดเลยว่าในอนาคตนักบวชคลั่งแห่งวงสังคมปักกิ่ง ลู่เหยี่ยนโจว ตอนเด็กจะเป็นเด็กจิตใจดีงาม?
แต่เขาลืมแล้วหรือว่าเถาหลี่ทำอะไรกับเขา?
ดูท่าตอนนี้ลู่เหยี่ยนโจวคงมึน ๆ งง ๆ หน่อย
จากคำพูดของลู่เหยี่ยนโจว ต้นตอที่ทำให้เขากลายเป็นคนผิดเพี้ยนก็คือไอ้สารเลวลู่เจ๋อหมิงนั่นเอง
ตัวเองติดค้างเสี่ยวชิง แต่กลับเอาลูกชายของนางมาชดใช้?
นี่มันตรรกะอะไร?
ลู่เจ๋อหมิงให้ลูกชายตัวเองปกป้องสวี่ซินอี๋อย่างไม่มีเหตุผล เด็กน้อยยังไม่ทันรู้ความก็ต้องยึดสวี่ซินอี๋เป็นแก้วตาดวงใจ ลองถามเถอะ เด็กแบบนี้โตขึ้นมาจิตใจจะเป็นปกติได้ยังไง?
เวินอี้ฟังคำพูดของลูกชายแล้ว กลายร่างเป็นนางร้ายเจ้าน้ำตาอีกครั้ง:
"ก็... พวกเขารังแกฉันหมดเลยนี่! เธอไม่เห็นหรือว่าเถาหลี่ไม่ยอมทำข้าวให้ฉัน? เมื่อวานเขาเกือบทำให้ฉันที่เพิ่งมาถึงอดตาย... เมื่อกี้เขายังดูถูกฉัน แม้แต่เด็กอย่างสวี่ซินอี๋ก็ยังชี้นิ้วมาด่าฉัน..."