เวินอี้มองแวบเดียวก็รู้ว่าลู่เหยี่ยนโจวคงถูกอบรมแบบนี้มาตั้งแต่เล็ก จึงรู้สึกว่าต่อให้ตาเถาหลี่จะอบรมเขายังไงก็สมควรแล้ว เป็นเพราะเขาทำผิดตรงไหน ถึงขั้นไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน
เวินอี้ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ตาเถาหลี่ก็สวมบทผู้อาวุโสเอ็ดตะโรลู่เหยี่ยนโจวขึ้นว่า
“ลู่เหยี่ยนโจว คุณเป็นเด็กผู้ชายอายุตั้งเจ็ดขวบแล้ว หรือว่าขาหักถึงต้องให้คนอื่นอุ้ม แล้วซ้ำยังให้ผู้หญิงอย่างนางอุ้มคุณด้วย!”
โอ๊ยคุณพระ!
คำพูดของตาหลี่ทำให้ไฟโกรธในใจเวินอี้พลุ่งขึ้นฉับพลัน
มิน่าล่ะพอลู่เหยี่ยนโจวโตขึ้นถึงได้กลายเป็นนักบวชคลั่งในแวดวงเมืองหลวง ก็มีตาแก่นี่คอยสอนแบบไม่ให้เกียรติผู้หญิงอยู่ทุกวี่วัน จะเติบโตเป็นคนปกติดีได้ยังไง!
ตาเถาหลี่นี่ก็ไม่ส่องกระจกดูตัวเองสิ ยังอาจองอาจสอนลู่เหยี่ยนโจวให้ดูหมิ่นนางอีกงั้นหรือ
ไอ้พวกเดนมนุษย์อย่างตาหลี่ ถ้าปล่อยไว้อีกก็เท่ากับไม่ให้เกียรติเดนมนุษย์ด้วยกันแล้ว
เวินอี้ไม่พูดพล่าม ก้มลงหยิบอิฐก้อนหนึ่งริมถนนขึ้นมาแล้วฟาดไปที่หัวตาหลี่เต็มแรง
"ข้าอุตส่าห์เกรงใจเจ้าแล้วใช่ไหม!"
เวินอี้ฟาดอิฐโดยไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย หัวตาหลี่แตกทันที เลือดสดไหลอาบใบหน้าที่เหี่ยวย่นเหมือนมูลลาตัวนั้น
อย่างว่า ให้เจ้าหาญกล้าอีก แค่อิฐก็ล้มเจ้าลงได้
ตาหลี่ถูกอิฐนั่นฟาดเอาจนมึนงงไปเลย เขามองเวินอี้ด้วยแววตาไม่เชื่อ
ดูเหมือนเขายังไม่อยากเชื่อเลยว่าเวินอี้ผู้มาใหม่จะหาเรื่องเขาได้หน้าไหน
เวินอี้ฟาดเสร็จก็เป่าฝุ่นบนก้อนอิฐ แล้วท้าราวกับจะยั่วว่า
"ไปสิ ไปส่งโทรเลขหาลู่เจ๋อหมิงและเสี่ยวชิงอีกสิ บอกเลยว่าข้าไม่เพียงตีสวี่ซินอี๋ แต่ยังตีพวกเจ้าสองผัวเมียอีก..."