หยาดฝนด้านนอกหน้าต่างหยุดลงนานแล้ว ราตรีอันมืดมิดกำลังจะผ่านพ้น
ก่อนฟ้าสาง เจียงอินสะดุ้งตื่นเพราะสัมผัสที่แนบอยู่กับร่าง ดวงตาพร่ามัวราวมีหมอกคลุมก้มมองลงไป ครู่เดียวสีหน้าก็ว่างเปล่า
พี่ชายกำลังทำอะไรอยู่?
ขาอ่อนแรงปวดเมื่อยหลังจากปีนเขาเผยอยู่ในอากาศ ความเย็นบางเบาไต่ไปตามผิวเนียนผ่อง มือใหญ่คู่นั้นอบอุ่นและแห้งกำลังผูกสายผ้ารองประจำเดือนตรงเอวให้นาง
ความร้อนผ่าวสีชมพูแล่นขึ้นพวงแก้มของเด็กสาว
นางโตแล้ว เรื่องเช่นนี้นางจัดการเองได้เสียหน่อย
ถึงจะให้สาวใช้มาช่วยจัดการคราบเปื้อนเช่นนี้ เจียงอินก็ยังอดเขินอายไม่ได้ ยิ่งเป็นจื่ออันพี่ชายที่นางรักที่สุดด้วยแล้ว...
ใจของเจียงอินอยากต่อต้าน อยากพลิกตัวมุดเข้าไปในผ้าห่ม
ทว่าร่างกายกลับขยับไม่ได้ ทั้งในใจยังเกิดความพึงพอใจลึกลับขึ้นมาอย่างหนึ่ง
พี่ชายยังรักข้าที่สุด
เขาไม่ได้คิดจะทิ้งข้าไปสร้างครอบครัว ไม่ได้รังเกียจที่ข้าออดอ้อนและติดเขา
เมื่อเห็นเจียงอินตื่นแล้ว ฉู่หวยเฉินที่ก้มหน้าก้มตาจัดการอย่างตั้งใจจึงเงยหน้าขึ้นมองนาง
ดวงตาแฝงรอยยิ้ม น้ำเสียงอ่อนโยนดังเช่นทุกวัน “ข้าทำให้เจ้าตื่นหรือ?”
หนึ่งเค่อก่อน ฉู่หวยเฉินได้กลิ่นคาวเลือดเข้มขึ้นเรื่อย ๆ จึงขมวดคิ้วลุกขึ้น
เขาค่อย ๆ เปิดผ้าห่มตรวจดู จากนั้นพลิกน้องสาวให้ตะแคง
พบว่ากางเกงชั้นในเปียกชื้นเป็นวงแดงเล็ก ๆ เป็นรอยเลือดที่เพิ่งซึมออกมา
ฉู่หวยเฉินจ้องรอยแดงเล็ก ๆ นั้นอยู่ครู่หนึ่ง ใบหูแดงก่ำ แต่ไม่ได้เลือกปลุกเจียงอิน และไม่ได้ไปสั่งปี้เถาที่ห้องข้าง ๆ ให้มาช่วยจัดการ
เขากลับลงจากเตียงตรงไปหยิบผ้าคาดประจำเดือนที่ทำไว้แล้วจากห่อสัมภาระบนโต๊ะ
สีหน้าเรียบเฉยยามถือของใช้ส่วนตัวที่สุดของสตรีไว้ในมือ เขากลับมาที่เตียงอย่างเปิดเผย