ยามเจียงอินถูกฉู่หวยเฉินโอบกอด ความคิดวุ่นวายในใจนางก็สงบลงเสียที ไม่คิดฟุ้งซ่านอีก
พี่ใหญ่ของนางดีถึงเพียงนี้ นางจะเห็นแก่ตัว ใจแคบไม่ได้
แขนเรียวอ่อนแรงของเด็กสาวค่อย ๆ โอบรอบลำคอบุรุษ
“พี่ใหญ่... แค่ก ๆ...”
ขณะฉู่หวยเฉินจุมพิตใบหน้านางครั้งแล้วครั้งเล่า เจียงอินก็ถูไถตอบเขาเช่นเดียวกับเมื่อก่อน
เด็กสาวเบิกตากลมโตชุ่มฉ่ำด้วยพิษไข้ มองพี่ชาย ปล่อยให้เขาจุมพิตแก้มนางอย่างอ่อนโยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
นางยิ้มอย่างว่าง่ายและสงบ เชื่อใจบุรุษร่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างหมดใจ
ทว่าแววตากลับมีความคิดน้อยใจแบบเด็กสาวและความเอาแต่ใจลดน้อยลง เพิ่มความรักเทิดทูนฉันพี่น้องเข้ามาแทน
เจียงอินคลายแขนออก มองฉู่หวยเฉิน
“ข้าขอเครื่องรางคุ้มภัยให้พี่ใหญ่ ทั้งยังใช้ดวงชะตาของพี่ไปขอคำทำนายเรื่องคู่ครอง... ท่านนักพรตบอกว่าดวงคู่ครองของพี่ใหญ่นั้นดี จะสมปรารถนาแน่นอนเจ้าค่ะ~”
นางจะรักและเคารพพี่สะใภ้ที่จะเข้าจวนในวันหน้าอย่างจริงใจ จะไม่สร้างความลำบากให้พี่ใหญ่เป็นอันขาด
ต่อให้... ต่อให้นางจะเสียใจยิ่งนัก นางก็จะทำให้ได้
หากพี่ใหญ่คิดจะส่งนางออกเรือน ครอบครัวฝ่ายชายที่เลือกให้ย่อมต้องดีมาก นางจะเชื่อฟังและแต่งออกไป
เมื่อเห็นพี่ใหญ่ปรากฏตัวที่นี่ เจียงอินก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว--
นางขอถอนคำพูดโง่เขลาที่เคยพูดไว้เมื่อตอนยังเยาว์
นางจะไม่ยึดติดอยู่ในตระกูลฉู่จนกลายเป็นสาวแก่ จะไม่ครอบครองพี่ใหญ่ไปชั่วชีวิต
พี่ชายคนโตเปรียบดังบิดา นางไม่อยากเป็นเด็กที่ทำให้พี่ใหญ่ผิดหวัง
แก้มของเด็กสาวแดงระเรื่อ นางฝืนความไม่สบาย ยิ้มจนเห็นฟัน
“พี่ชาย ข้าจะไม่เอาแต่ใจอีกแล้ว”
ฉู่หวยเฉินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเบา ๆ ค่อย ๆ คลายอ้อมแขนจากเด็กสาว
เมื่อครู่เขาเห็นน้องสาวหลับตาไร้ชีวิตชีวา หัวใจพลันเจ็บปวดรุนแรง ราวกับยามอายุเจ็ดขวบที่ได้ยินข่าวว่าบิดาป่วยตายในคุก