“คุณหลิน สวัสดีครับ ผมเล็กจากร้านชุดเจ้าสาวเอเลนอร์ ขอโทษที่รบกวนนะครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณสะดวกที่จะยืนยันรายละเอียดบางอย่างกับทางร้านได้ไหมครับ”
อีกฝ่ายพูดจาสุภาพ ถามอย่างเป็นระเบียบ
“ว่ามา”
เมื่อรู้ว่าเป็นโทรศัพท์จากร้านชุดเจ้าสาว หลินโม่พยายามให้ความร่วมมือ แต่คิ้วกลับขมวดขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว
การนัดหมายกับร้านชุดเจ้าสาว ซูชิงหานเพิ่งยกเลิกไป
ที่โทรมาตอนนี้ อาจเป็นเพราะอยากยืนยันอีกครั้ง
แต่ว่า…
คำพูดต่อมาของพนักงานกลับทำให้หลินโม่งงเตลิด
“ได้ครับคุณผู้ชาย ตอนนี้คุณซูกำลังจะมาลองชุดเจ้าสาว ชุดเจ้าบ่าวของคุณจะให้ทางร้านส่งไปด้วยเลยไหมครับ”
หลินโม่อึ้งไป
การนัดหมายไม่ใช่ถูกยกเลิกไปแล้วเหรอ ทำไมซูชิงหานถึงไปที่ร้านชุดเจ้าสาวอีกแล้ว
“คุณหลิน?”
หลินโม่รู้สึกตัว “นายหมายความว่า ซูชิงหานไปที่ร้านแล้วงั้นเหรอ”
“ใช่ครับคุณหลิน ตอนนี้คุณซูกำลังบอกรายละเอียดกับพนักงานบริการเฉพาะของทางร้านอยู่ ชุดเจ้าสาวที่สั่งดัดแปลงกำลังจะมาถึง ส่วนของคุณ…”
อีกฝ่ายพูดได้ครึ่งทาง หลินโม่ก็ปฏิเสธอย่างเรียบ ๆ
“ไม่ต้องยุ่งยาก ชุดเจ้าบ่าวไม่ต้องเอาไป”
“รับทราบครับ ทางร้านจะทำบันทึกไว้ให้ พอคุณว่างเมื่อไหร่โทรบอกเราล่วงหน้าได้เลยครับ เราพร้อมบริการเสมอ”
หลินโม่ตอบรับอย่างสุภาพ แล้วจึงวางสาย
ทว่าความสงสัยก็ซ้ำเติมเข้ามาในใจอีกครั้ง
เพื่อให้ตามใจคุณลุงของอู่เต๋อในวันเกิด ซูชิงหานถึงขั้นยกเลิกการนัดหมาย
ผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง ทำไมถึงเปลี่ยนใจได้
ที่เธอไปลองชุดเจ้าสาวที่ร้านคนเดียว น่ะ… เป็นการงอนง้อ หรือมีเหตุผลอื่นกันแน่
ผ่านไปหลายนาที
หลินโม่ก็ยังคิดไม่ออก
ในเวลาเดียวกัน
ที่ร้านชุดเจ้าสาวระดับไฮเอนด์เอเลนอร์
ซูชิงหานจัดการเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อยแล้ว นั่งจิบกาแฟไปพลาง รอชุดราตรีที่สั่งดัดแปลงไปพลาง
เมื่อครู่
พนักงานเคยถามถึงชุดเจ้าบ่าว
ซูชิงหานตอบไปอย่างสุภาพแต่ห่างเหินว่า ไม่ต้องเอามา
เหตุผลที่ให้ก็ง่าย ๆ
ฝ่ายชายไม่ว่างมา อีกอย่าง ชุดเจ้าสาวที่ดัดแปลงกับชุดเจ้าบ่าวถูกเก็บไว้คนละที่ ไม่จำเป็นต้องวิ่งไปเองโดยเฉพาะ
พนักงานขอบใจที่ซูชิงหานเข้าใจ ทั้งยังให้ความสำคัญกับเธอมากขึ้นอีกหลายเท่า
ราวสิบกว่านาทีผ่านไป
ชุดที่ดัดแปลงมาถึง ซูชิงหานเดินตามพนักงานเข้าไปในห้องลองชุด
ส่วนอู่เต๋อรออยู่ด้านนอก
เขาแอบเงยหน้ามองไปทางห้องลองชุดเป็นระยะ แต่ก็หันกลับมาเปิดนิตยสารในมือต่อมากกว่า
เคยได้ยินมานานแล้วว่าการแต่งงานมันยุ่งยาก ไม่ใช่แค่ต้องจัดชุด ยังมีเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ทำอีกเพียบ
อู่เต๋อไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย
สิ่งเดียวที่ทำให้ใจเขาเต้นแรง ก็คือภาพซูชิงหานในชุดเจ้าสาว
หุ่นของซูชิงหานดีมาก ใกล้เคียงความสมบูรณ์แบบ
แต่เธอเป็นคนอนุรักษ์นิยม คงไม่เลือกชุดเจ้าสาวที่โป๊เกินไปหรอกมั้ง
ความคิดเพิ่งผ่านหัวไป
ลำคอของอู่เต๋อกลับรู้สึก…แห้งผากขึ้นมาได้
ระหว่างที่เผลอตัว
ประตูห้องลองชุดเปิดออก
วินาทีถัดมา
ซูชิงหานก้าวออกมาอย่างช้า ๆ
ในตอนนั้น ทั้งโลกเหมือนเงียบลงหมด
บนชุดเจ้าสาว เพชรนับไม่ถ้วนที่เย็บด้วยมือส่องประกายระยิบระยับ งดงามจับตา
ทุกจังหวะที่ซูชิงหานก้าวเดิน เหมือนทั้งทางช้างเผือกไหลลงมารินอยู่บนชายกระโปรงของเธอ
อู่เต๋อมองจนหลง
ซูชิงหานตรงหน้า เหมือนนางฟ้า
ผิวพรรณขาวใสนุ่มนวล
บริเวณไหล่และลำคอ กระดูกไหปลาร้าโค้งเหมือนจันทร์เสี้ยว ละเอียดอ่อนงดงาม
เธอยิ้มหวาน ราวกับรูขุมขนทั่วร่างเบิกบานเปิดออกหมด
ชั่วขณะหนึ่ง อู่เต๋ออยากพุ่งเข้าไปกอดรัดคนตรงหน้าไว้แน่นในอ้อมแขน
ซูชิงหานสวยเกินไป ความงามแบบนี้ต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น!
สายตาของผู้ชายคนอื่น ห้ามมาลุ่มล่ามองเธอเด็ดขาด
แม้แต่หลินโม่ก็ไม่ได้!
ฉวยโอกาสตอนที่ใคร ๆ ไม่ทันสังเกต
อู่เต๋อแทบลิ้นตัวเองแรง ๆ ความเจ็บปวดทำให้เขาได้สติขึ้นมา
และยังช่วยปกปิดความเดือดในดวงตาไว้ได้อย่างเงียบ ๆ ตอนที่เขาหลับลง
ด้านข้าง
พนักงานต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
ขณะนั้น
แม้จะเห็นเจ้าสาวสวย ๆ มามากพอสมควร พอเห็นซูชิงหาน คำเดียวที่ใช้บรรยายได้ก็คือ…ระทึกใจ
สวย!
สวยจนควบคุมไม่ได้!
นี่มันหน่อไหนเนี่ยจะเรียกว่าสาวน้อยลองชุดเจ้าสาว ชัดมาแล้วว่า…นางฟ้าลงมาจากสวรรค์!
เมื่อรู้สึกได้ว่ามีสายตาหลายคู่มองมาที่ตัวเอง แก้มของซูชิงหานก็เขียวขึ้นน้อย ๆ
แม้แต่น้ำเสียงยังแฝงความเขินอาย
“เป็นไง ใส่ได้ไหม”
“ได้ ได้แน่นอน สวยมาก หนูหาน นายไม่รู้หรอกว่าวันนี้นายสวยขนาดไหน ตอนนี้ฉันได้ยินแค่เสียงหัวใจตัวเองก้องอยู่เท่านั้น!”
อู่เต๋อพูดจาไม่รู้เรื่อง ไม่รู้จะเรียกซูชิงหานที่อยู่ตรงหน้าว่าอย่างไรดี
ชุดเจ้าสาวผ้าซาตินสีขาวนวล ตัดเย็บเรียบหรู สง่างามเต็มเปี่ยม
ซูชิงหานยืนอยู่หน้ากระจกเงาเต็มตัว แผ่รัศมีอันเป็นเอกลักษณ์ ทั้งเย็นชาและอ่อนหวาน
ใต้แสงไฟอุ่น ๆ ในร้าน เธอเหมือนพาทุกคนหลุดเข้าไปในโลกความฝัน
“คุณซู ชุดนี้ใส่บนตัวคุณสมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว!”
“ชุดเปิดหลังคุณซู ใส่แล้วเหมือนมีชีวิตขึ้นมาเลยค่ะ”
“แบบเสื้อไม่มีแขนแบบนี้ เหมาะกับคุณซูที่สุดเลยค่ะ!”
พนักงานชื่นชมไม่หยุดปาก
ซูชิงหานแสดงสีหน้าอาย ๆ อีกครั้ง
ด้านข้าง
อู่เต๋อพยักหน้าไปหลายรอบแล้ว
ชุดตรงหน้าฉายหุ่นสวยของซูชิงหานออกมาหมดจด
อกอวบ แขนเรียว ผิวขาวเนียนเปล่งประกาย
ยังมีอีกริมฝีปากแดงชุ่มฉ่ำ…
ลมหายใจของอู่เต๋อเริ่มกระชั้นขึ้น ซูชิงหานตรงหน้า ไม่ว่าส่วนไหนของร่างกายก็ทำให้เขาหลงลึกได้ทั้งนั้น
สมบูรณ์แบบเหลือเกิน!
เหมือนผลงานชิ้นเอกของปรมาจารย์ศิลปิน!
อู่เต๋อเต็มไปด้วยความตกตะลึง แต่แล้วก็ถูกความหมดหวังมหาศาลโอบล้อม
อีกสามวัน ซูชิงหานจะเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในโลก
แต่ว่า…
เจ้าบ่าวไม่ใช่เขา
ผู้ชายที่จับมือซูชิงหานก้าวเข้าสู่หอคอยวิวาห์ คือหลินโม่!
ความรู้สึกตัวที่พุ่งเข้ามาเพียงแวบเดียว ทำให้อู่เต๋อเหมือนตกมาสู่ก้นเหว
แม้แต่แสงในดวงตาก็มลายหายไปหมด
วินาทีนั้น เขาเสียใจจนก้นบึ้งทั้งอกทั้งไส้!
แม้จะรู้ว่าซูชิงหานไม่เหลือความรู้สึกกับหลินโม่แล้ว อู่เต๋อก็รู้ว่างานแต่งของทั้งคู่เป็นแค่พิธีกรรมเท่านั้น
แต่แม้เช่นนั้น
เขาก็ยังไม่ยอมคืนผู้หญิงคนนี้ให้หลินโม่
“หนูหาน ฉัน…”
อู่เต๋อรีบก้าวเข้าไป คำพูดได้แค่ครึ่งเดียว
ซูชิงหานหันมาสบตาเขาอย่างอ่อนโยนแล้ว
“เป็นอะไร?”
“ฉัน…” อู่เต๋อกลืนน้ำลายลงคอเฮือก บังคับปากตัวเองให้พูดออกมาทีละคำ “ฉันว่านายเหมือนนางฟ้าเลย”
อีกประโยคที่ว่า “อย่าแต่งงานกับหลินโม่” ยังค้างอยู่ในลำคอไม่เคยหลุดออกมา
อู่เต๋อโล่งใจ
ตอนวิกฤตที่สุด เหตุผลชนะสัญชาตญาณ
พอคำว่าเทคโนโลยีหลักแวบเข้ามาในหัว อู่เต๋อก็เหงื่อแตกพลั่กใหญ่
เพราะความหุนหันของเขา แผนการเกือบจะพังยับทั้งกระดาน
เสี่ยงเกินไปจริง ๆ!
ซูชิงหานจมอยู่ในความดีใจ ไม่ทันสังเกตความผิดปกติของอู่เต๋อเลย
กลับต่อคำเขาตามธรรมชาติ
“พูดเว่อร์ไปได้”
“นั่นแหละความจริง ตอนนี้ฉันยังคิดเลย ถ้าได้ถ่ายรูปซะรูปกับนาย ชาตินี้ก็คุ้มแล้ว!”
อู่เต๋อที่ได้สติแล้ว เริ่มประจบซูชิงหานอย่างระมัดระวังอีกครั้ง
“ครับ ของแบบนี้ไม่ยากเลยครับ ทางร้านเรามีชุดเจ้าบ่าวหลายแบบ ถ้าคุณซูสะดวก สามารถจัดให้ได้ตลอดเลยครับ”
ด้านข้าง
พนักงานคนหนึ่งปากไว พูดทิ้งไว้ทันที
ใจอู่เต๋อสั่น ความคิดกล้าหาญผุดขึ้นในหัวทันที
คำต่อไปก็เลยหลุดออกมาเอง
“ฉันก็สะดวกอยู่หรอก แค่ไม่รู้ว่า หนูหานจะจัดให้ได้ไหมกับความปรารถนาเกินหน้าที่แบบนี้”
“เอ่…”
ซูชิงหานลังเล
ถ่ายรูปชุดเจ้าสาวกับอู่เต๋อด้วย เรื่องนี้เธอไม่เคยคิดเลย
ขณะนั้น
ความหมายของภาพถ่ายชุดเจ้าสาวในสายตาซูชิงหาน ดูจะเปลี่ยนไป
แต่งงานกับหลินโม่ มันคือสถานการณ์บีบบังคับ
แล้วการถ่ายรูปซักรูปกับอู่เต๋อ ก็นับเป็นการร่ำลาอดีตของพวกเขาได้เหมือนกัน
อีกอย่าง ที่คนอื่นพูดก็ถูกแล้ว
วันนี้ตัวเองในกระจก สวยจริง ๆ
“เอาอะ งั้นถ่ายซักรูป”
“เยี่ยมเลย หนูหาน งั้นให้พวกเขาเอาชุดเจ้าบ่าวแบบสั่งพิเศษมาไหม?”
เสียงของอู่เต๋อตื่นเต้นจนสั่น
เล็กที่เพิ่งเดินถือเอกสารผ่านมา ก็ต้องหยุดเท้า
“ครับท่านนี้ ชุดเจ้าบ่าวแบบสั่งพิเศษ…ไม่ใช่ไซส์ของคุณนะครับ”
หน้าอู่เต๋อมืดครึ้มไปทั้งใบ
สองข้างแก้มร้อนวาบ เหมือนโดนตบเต็มแรง!