“คุณหลิน สวัสดีครับ ผมเสี่ยวจางจากร้านชุดเจ้าสาวเอเลนอร์ ขอโทษที่รบกวนนะครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณสะดวกยืนยันรายละเอียดบางอย่างกับทางร้านไหมครับ”
อีกฝ่ายพูดจาสุภาพ น้ำเสียงเป็นทางการ
“ว่ามา”
เมื่อรู้ว่าเป็นโทรศัพท์จากร้านชุดเจ้าสาว หลินโม่ก็พยายามให้ความร่วมมือ แต่คิ้วกลับขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
การนัดหมายกับทางร้าน ซูชิงหานยกเลิกไปแล้ว
ที่โทรมาตอนนี้ คงเพราะต้องการยืนยันอีกครั้ง
แต่ว่า…
คำพูดต่อมาของพนักงานกลับทำให้หลินโม่งุนงงไปหมด
“ได้ครับคุณผู้ชาย ตอนนี้คุณซูมาลองชุดเจ้าสาว ชุดของคุณจะให้ทางร้านส่งไปด้วยเลยไหมครับ”
หลินโม่ชะงักไป
การนัดหมายถูกยกเลิกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมซูชิงหานถึงไปที่ร้านชุดเจ้าสาวอีกล่ะ
“คุณหลินครับ?”
หลินโม่ได้สติกลับมา “คุณหมายความว่าซูชิงหานไปที่ร้านแล้วเหรอ”
“ใช่ครับคุณหลิน ตอนนี้คุณซูกำลังแจ้งรายละเอียดกับพนักงานดูแลเฉพาะทางของเรา ชุดที่สั่งตัดพิเศษใกล้จะมาถึงแล้ว ส่วนชุดของคุณ…”
อีกฝ่ายพูดได้เพียงครึ่งเดียว หลินโม่ก็ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ไม่ต้องลำบากหรอก ไม่ต้องเอาชุดมา”
“ได้ครับคุณผู้ชาย ทางเราจะบันทึกไว้ให้ หากคุณสะดวกเมื่อไหร่ โทรแจ้งเราล่วงหน้าได้เลยครับ เรายินดีให้บริการเสมอ”
หลินโม่ตอบรับอย่างสุภาพ ก่อนจะวางสาย
ทว่าความสงสัยก็ผุดขึ้นในใจอีกครั้ง
เพื่อไปร่วมวันเกิดของคุณปู่อู่เต๋อ ซูชิงหานถึงกับยกเลิกนัดหมาย
ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง ทำไมถึงเปลี่ยนใจอีกแล้ว
เธอไปลองชุดเจ้าสาวที่ร้านคนเดียว เพราะกำลังงอน หรือมีเหตุผลอื่นกันแน่
เวลาผ่านไปหลายนาที
หลินโม่ก็ยังคิดไม่ออก
ในเวลาเดียวกัน
ที่ร้านชุดเจ้าสาวสั่งตัดพิเศษสุดหรูเอเลนอร์
ซูชิงหานจัดการเรื่องที่เกี่ยวข้องเรียบร้อยแล้ว ระหว่างจิบกาแฟก็รอชุดสั่งตัดพิเศษที่แก้แบบเสร็จแล้ว
ก่อนหน้านี้
พนักงานเคยถามถึงชุดเจ้าบ่าว
ซูชิงหานตอบอย่างสุภาพแต่ห่างเหินว่า ไม่ต้องเอามา
เหตุผลที่ให้ก็ง่ายมาก
ฝ่ายชายไม่มีเวลามา อีกอย่าง ชุดเจ้าสาวกับชุดเจ้าบ่าวที่สั่งตัดพิเศษก็อยู่กันคนละที่ ไม่จำเป็นต้องแวะไปเอาโดยเฉพาะ
พนักงานซาบซึ้งที่ซูชิงหานเข้าใจ จึงปฏิบัติต่อเธออย่างกระตือรือร้นยิ่งขึ้น
ผ่านไปราวสิบนาที
ชุดสั่งตัดพิเศษมาถึง ซูชิงหานเดินตามพนักงานเข้าไปในห้องลองชุด
ส่วนอู่เต๋อรออยู่ด้านนอก
เขาเหลือบมองไปทางห้องลองชุดเป็นครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่ก็พลิกอ่านนิตยสารในมือ
เขาได้ยินมานานแล้วว่าการแต่งงานเป็นเรื่องยุ่งยาก ไม่ใช่แค่ต้องสั่งตัดชุด ยังมีเรื่องจุกจิกอีกมากมายให้จัดการ
อู่เต๋อไม่สนใจเรื่องพวกนี้
สิ่งเดียวที่ทำให้เขาตื่นเต้น คือภาพซูชิงหานสวมชุดเจ้าสาว
หุ่นของซูชิงหานดีมาก เรียกได้ว่าใกล้เคียงความสมบูรณ์แบบ
แค่เธอเป็นคนหัวโบราณ คงไม่เลือกชุดเจ้าสาวที่เปิดเผยเกินไปหรอกมั้ง
ความคิดเพิ่งผุดขึ้นในหัว
ลำคอของอู่เต๋อก็รู้สึก…แห้งผากขึ้นมา
ระหว่างที่เขากำลังเหม่อ
ประตูห้องลองชุดก็เปิดออกกะทันหัน
วินาทีถัดมา
ซูชิงหานค่อย ๆ เดินออกมา
ชั่วขณะนั้น โลกทั้งใบเหมือนเงียบสงัดลง
เพชรนับไม่ถ้วนที่เย็บด้วยมือบนชุดเจ้าสาวเปล่งประกายระยิบระยับ งดงามสะดุดตา
ทุกครั้งที่ซูชิงหานก้าวเดิน ราวกับทางช้างเผือกทั้งสายไหลลงมาอยู่บนชายกระโปรงของเธอ
อู่เต๋อมองจนตาค้าง
ซูชิงหานตรงหน้าเหมือนนางฟ้า
ผิวพรรณเนียนใสเปล่งปลั่ง
ช่วงไหล่และลำคอ กระดูกไหปลาร้าโค้งราวจันทร์เสี้ยว งดงามละเอียดอ่อน
เธอยิ้มหวาน ราวกับรูขุมขนทั่วร่างกำลังเบิกบาน
ชั่วขณะหนึ่ง อู่เต๋ออยากพุ่งเข้าไปกอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน
ซูชิงหานสวยเกินไป ความงามแบบนี้ต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น!
สายตาของผู้ชายคนอื่นห้ามมองเธอเด็ดขาด
หลินโม่ก็ไม่ได้!
ตอนที่ไม่มีใครทันสังเกต
อู่เต๋อกัดปลายลิ้นแรง ๆ ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมา ทำให้เขายังคงสงบสติอารมณ์ได้
และตอนที่ก้มตาลง เขาก็แอบซ่อนแววอำมหิตในดวงตาไว้ด้วย
ข้าง ๆ กัน
พนักงานตกใจจนแทบหุบปากไม่ลง
ในตอนนี้
แม้พวกเขาจะเห็นว่าที่เจ้าสาวแสนสวยมานับไม่ถ้วน แต่เมื่อได้เห็นซูชิงหาน ก็ทำได้เพียงบรรยายด้วยคำว่า ตะลึง
สวย!
สวยจนเกินจะห้ามใจ!
นี่จะใช่แค่ผู้หญิงที่มาลองชุดเจ้าสาวที่ไหนกัน ชัด ๆ ว่านางฟ้าลงมาจากสวรรค์!
เมื่อเห็นว่ามีสายตาหลายคู่มองมาทางตน ซูชิงหานก็หน้าแดงระเรื่อ
แม้แต่น้ำเสียงก็เจือความเขินอายเล็กน้อย
“เป็นยังไงบ้าง ใส่ได้ไหม”
“ได้สิครับ แน่นอนว่าได้ สวยมากเลย เซียวหาน คุณไม่รู้หรอกว่าวันนี้คุณสวยขนาดไหน ตอนนี้ผมได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเองเต้น!”
อู่เต๋อพูดจาติดขัด ไม่รู้จะบรรยายซูชิงหานตรงหน้าอย่างไรดี
ชุดเจ้าสาวผ้าซาตินสีงาช้าง เรียบหรู ดูมีระดับอย่างยิ่ง
ซูชิงหานยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เผยเสน่ห์เย็นชาอ่อนโยนที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ
ภายใต้แสงไฟโทนอุ่นในร้านชุดเจ้าสาว เธอราวกับพาทุกคนเข้าสู่ความฝัน
“คุณซูคะ ชุดเจ้าสาวแบบนี้เหมาะกับคุณอย่างสมบูรณ์แบบเลยค่ะ!”
“พอคุณซูสวมชุดเกาะอกชุดนี้แล้ว ราวกับชุดมีชีวิตขึ้นมาเลยค่ะ”
“ดีไซน์แขนกุดแบบนี้เหมาะกับคุณซูมากจริง ๆ ค่ะ!”
พนักงานต่างพากันชื่นชมไม่ขาดปาก
ซูชิงหานเผยสีหน้าเขินอายออกมาอีกครั้ง
ข้าง ๆ กัน
อู่เต๋อพยักหน้าหลายครั้งแล้ว
ชุดตรงหน้าเผยให้เห็นรูปร่างสมบูรณ์แบบของซูชิงหานอย่างชัดเจน
ทรวงอกอวบอิ่ม แขนเรียวเล็ก ผิวขาวผ่องเปล่งประกาย
รวมถึงริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ…
อู่เต๋อหายใจถี่ขึ้น ไม่ว่าส่วนไหนของร่างกายซูชิงหานตรงหน้า ก็ทำให้เขาหลงใหลได้ทั้งนั้น
สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว!
ราวกับผลงานชิ้นเอกของปรมาจารย์ด้านศิลปะ!
อู่เต๋อตกตะลึงสุดขีด แต่ชั่วพริบตาก็ถูกความผิดหวังมหาศาลเข้าครอบงำ
อีกสามวัน ซูชิงหานจะเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในโลก
แต่ว่า
เจ้าบ่าวกลับไม่ใช่เขา
ผู้ชายที่จะจูงมือซูชิงหานเข้าสู่พิธีวิวาห์คือหลินโม่!
ความรู้สึกตัวที่กลับมาในชั่วพริบตาทำให้อู่เต๋อราวกับตกลงไปในหุบเหวลึก
แม้แต่ประกายในดวงตาก็เลือนหายไปจนหมด
ในตอนนี้ เขาเสียใจจนแทบอยากกัดลิ้นตัวเองให้ขาด!
แม้จะรู้ว่าซูชิงหานไม่ได้มีความรู้สึกต่อหลินโม่แล้ว อู่เต๋อก็เข้าใจดีว่างานแต่งของพวกเขาเป็นเพียงพิธีตามหน้าที่
ถึงอย่างนั้น
เขาก็ยังไม่อยากส่งผู้หญิงคนนี้เข้าไปในอ้อมแขนของหลินเจ๋อ
“เซียวหาน ผม…”
อู่เต๋อก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่พูดได้เพียงครึ่งเดียว
ซูชิงหานก็หันมา สบตาเขาอย่างอ่อนโยน
“มีอะไรเหรอ”
“ผม…” อู่เต๋อกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนเค้นคำพูดออกมาจากลำคอ “ผมว่าคุณเหมือนนางฟ้าเลย”
ส่วนคำพูดที่เหลือว่า “อย่าแต่งงานกับหลินโม่” เขาก็ไม่เคยพูดออกมาได้
อู่เต๋อรู้สึกโล่งใจ
ในช่วงเวลาสำคัญที่สุด สติยังเอาชนะความหุนหันได้
เมื่อคำว่าเทคโนโลยีหลักผุดขึ้นมาในหัว อู่เต๋อก็เหงื่อเย็นแตกพลั่กทั่วแผ่นหลัง
เพราะขาดสติของเขา แผนการเกือบพังไม่เป็นท่า
หวุดหวิดจริง ๆ!
ซูชิงหานกำลังดื่มด่ำกับความสุข จึงไม่ได้สังเกตความผิดปกติของอู่เต๋อเลยแม้แต่น้อย
กลับรับคำพูดของอู่เต๋อต่ออย่างเป็นธรรมชาติ
“คุณพูดเกินไปแล้ว”
“มันก็เป็นเรื่องจริงนี่ครับ เมื่อกี้ผมยังคิดอยู่เลยว่า ถ้าได้ถ่ายรูปกับคุณสักใบ ชาตินี้ก็ถือว่าคุ้มแล้ว!”
หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ อู่เต๋อก็เริ่มเอาอกเอาใจซูชิงหานอย่างระมัดระวังอีกครั้ง
“คุณผู้ชายครับ เรื่องที่คุณขอไม่ยากเลย ทางเรามีชุดสูทผู้ชายหลายแบบ ถ้าคุณซูยินดี เราก็จัดให้ได้ทุกเมื่อครับ”
ข้าง ๆ กัน
พนักงานคนหนึ่งเผลอพูดออกมาอย่างรวดเร็ว
อู่เต๋อใจสั่น ความคิดกล้า ๆ อย่างหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัว
คำพูดต่อจากนั้นก็หลุดออกจากปากโดยไม่ทันคิด
“ผมยินดีอยู่แล้วครับ แค่ไม่รู้ว่าเซียวหานจะยอมทำตามความปรารถนานี้ของผมหรือเปล่า”
“เอ่อ…”
ซูชิงหานลังเล
เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องถ่ายภาพแต่งงานกับอู่เต๋อมาก่อนเลย
ในตอนนี้
ความหมายของภาพแต่งงานในสายตาซูชิงหาน ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปบ้างแล้ว
การแต่งงานกับหลินโม่เป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ
การถ่ายรูปกับอู่เต๋อสักใบ ก็นับว่าเป็นการอำลาความสัมพันธ์ในอดีตของพวกเขา
อีกอย่าง ทุกคนพูดไม่ผิด
วันนี้ตัวเธอในกระจกสวยจริง ๆ
“ได้ งั้นถ่ายสักรูปก็แล้วกัน”
“เยี่ยมเลย เซียวหาน งั้นให้พวกเขาเอาชุดเจ้าบ่าวที่สั่งตัดพิเศษมาด้วยไหม”
เสียงของอู่เต๋อสั่นด้วยความตื่นเต้น
เสี่ยวจางที่เพิ่งเดินผ่านมาพร้อมเอกสารหยุดฝีเท้า
“คุณผู้ชายครับ ชุดเจ้าบ่าวสั่งตัดพิเศษ…ไม่ใช่ไซซ์ของคุณครับ”
ใบหน้าของอู่เต๋อมืดครึ้มลงทันที
แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าว ราวกับถูกใครตบหน้าเข้าอย่างจัง!