ความโกรธพลุ่งขึ้นในใจ น้ำเสียงของอู่เต๋อเย็นเยียบลง
“คุณหมายความว่ายังไง?”
เสี่ยวจางยืนตัวตรง ท่าทีเคร่งขรึม
“คุณผู้ชายครับ ชุดราตรีตัดพิเศษของทางร้านเราไม่เพียงใช้เนื้อผ้าคุณภาพดีเท่านั้น ที่สำคัญคือออกแบบและตัดเย็บให้พอดีกับลูกค้าแต่ละคนโดยเฉพาะครับ”
“ไม่ว่าจะเป็นส่วนสูงหรือด้านอื่น ๆ คุณกับคุณหลินก็แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด”
“ตามความเห็นส่วนตัวของผม คุณเหมาะกับชุดที่เล็กลงหนึ่งไซซ์ครับ”
คำพูดชุดนี้ฟังดูเหมือนกำลังให้ความรู้เรื่องชุดตัดพิเศษ แต่ก็คล้ายเป็นการเตือนอีกฝ่ายไปด้วย
ที่น่าโมโหก็คือ
อู่เต๋อกลับหาข้อตำหนิในคำพูดของคนตรงหน้าไม่ได้เลย
ผ่านไปไม่กี่วินาที
ใบหน้าของอู่เต๋อแดงก่ำจนคล้ำเหมือนตับหมู
“คุณกำลังจะบอกว่าผมต้องสั่งตัดชุดที่ร้านคุณ ถึงจะถ่ายรูปได้งั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่ครับ คุณผู้ชายเข้าใจผิดแล้ว คุณแค่เลือกไซซ์เล็กลงอีกหนึ่งไซซ์...”
“หุบปาก! ผมจะเลือกเสื้อผ้าแบบไหน ไม่ต้องให้คุณมาเตือน!”
อู่เต๋อควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป จึงระเบิดความโกรธออกมาตรงนั้น
ซูชิงหานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใบหน้าเย็นชา
“ทำตามที่คุณอู่บอก เอาชุดตัดพิเศษของหลินโม่ออกมา”
“เอ่อ...ก็ได้ครับ ทั้งสองท่านรอสักครู่นะครับ”
เสี่ยวจางก้มตัวเล็กน้อย ก่อนถอยออกไป
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินโม่ได้รับโทรศัพท์จากร้านชุดแต่งงานอีกครั้ง
เมื่อรู้ว่าชุดจะถูกอู่เต๋อสวมใส่ หลินโม่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
พอรู้ว่าอู่เต๋อจะถ่ายภาพแต่งงานกับซูชิงหาน หลินโม่ก็เพียงตอบรับเสียงเรียบว่า “อืม”