เสียงของโจวเสี่ยวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง พูดติด ๆ ขัด ๆ
“รองประธานหลินดูแลประธานซูเป็นอย่างดี แม้แต่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ รองประธานหลินก็ใส่ใจมากค่ะ”
“ผู้ชายที่ดูแลผู้หญิงคนหนึ่งดีขนาดนี้ ต้องอยากใช้ชีวิตกับเธอไปตลอดชีวิตอย่างจริงใจแน่นอนค่ะ”
“แล้วก็... รองประธานหลินทั้งมีความสามารถและมีพรสวรรค์ เรื่องคราวนี้ ประธานซูลอง... ง้อรองประธานหลินดูไหมคะ”
ซูชิงหานหันไปมอง สีหน้าแทบแข็งค้าง
ง้อหลินโม่หรือ?
ขอโทษเขา พูดจาดี ๆ กับเขา?
ความต่อต้านผุดขึ้นในใจโดยสัญชาตญาณ คิ้วของซูชิงหานขมวดเข้าหากัน
คำพูดของโจวเสี่ยวเป็นตัวแทนท่าทีของคนส่วนใหญ่ได้แล้ว
ในสายตาคนพวกนั้น เธอซูชิงหานผิดร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือ?
หลินโม่มีความสามารถโดดเด่นจริง ๆ หากตอนนั้นเขาไม่ได้ทุ่มทรัพย์สินทั้งหมดที่มี ทั้งยังนำกรุ๊ปซู่พลิกสถานการณ์กลับมาได้ ตระกูลซูก็คงไม่มีวันนี้อย่างแน่นอน
แต่ว่า...
สิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้มีเหตุผลของมัน!
เทคโนโลยีหลักของหลินโม่ อาจไม่ใช่ของเขาก็ได้!
ถ้าหลินโม่ลอกผลงานวิจัยของอู่เต๋อมาจริง ๆ ล่ะ!
ทุกคนเอาแต่คิดถึงความคับข้องใจที่หลินโม่ได้รับ ทำไมถึงไม่ลองคิดถึงความจริงเบื้องหลังเรื่องนี้บ้าง?
ซูชิงหานสูดหายใจเข้าลึก ๆ แววตากลับซับซ้อนขึ้นอีกครั้ง
ก่อนอู่เต๋อจะกลับมา หรือพูดให้ชัดกว่านั้น ก่อนอู่เต๋อจะนำข่าวนั้นกลับมา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหลินโม่ไม่ได้เป็นแบบนี้
พวกเขาเคยมองกันอย่างอ่อนโยน เคยนั่งชมพระอาทิตย์ตกด้วยกัน
เคยปรึกษาแผนความร่วมมือของบริษัทด้วยกัน เคยจูงมือเดินเล่น...